Meesterklasse Eindstand 2007-2008

	Meesterklasse	Mp	Bp	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
1	HSG	18	67	x	6	7½	7	7½	6	7½	8½	7	10
2	Rotterdam	14	53½	4	x	5	7	6	7½	5	5½	7½	6
3	Groningen	12	47½	2½	5	x	4½	5½	5	7	6	5½	6½
4	HMC Den Bosch	10	45½	3	3	5½	x	4½	3	6½	5½	7	7½
5	ESGOO	10	45	2½	4	4½	5½	x	5½	5½	5	5	7½
6	LSG 1	8	46	4	2½	5	7	4½	x	5	4	6½	7½
7	Utrecht	8	42½	2½	5	3	3½	4½	5	x	5½	5½	8
8	Apeldoorn	7	44½	1½	4½	4	4½	5	6	4½	x	7½	7
9	HWP Sas van Gent	3	35½	3	2½	4½	3	5	3½	4½	2½	x	7
10	LSG 2	0	23	0	4	3½	2½	2½	2½	2	3	3	x

YES !!

Shit, zit ik hier als een soort mol te zoeken naar het icoontje voor Word. Kortom, ja LSG 1 heeft gewonnen, ja het is een beetje gevierd en vooral, ja ik heb mijn leesbril en aantekeningen in de auto van Edwin laten liggen.

Positief en negatief dus, het klinkt als uitersten, maar ze liggen zo dicht bij elkaar, of nee ze zijn in elk geval zo nauw met elkaar verbonden. Negatief was in elk geval onze start. Stefan had vooruit gespeld tegen oud-clubgenoot Jan-Willem de Jong. Na een boeiende pot, waarin Stefan volgens mij meerdere betere voortzettingen miste, kwam Stefan in de laatste minuut van de "uitvluggerfase" snelheid en vaardigheid te kort. Kortom het eindspel van paard en vier pionnen tegen toren en loper werd in de laatste 1½ minuut volledig om zeep geholpen, negatief voor LSG, maar positief voor Jan-Willem, die met de zege zijn eerste GM-norm scoorde.

Chiel had dit op de wedstrijd dag graag nagevolgd. De verwachte tegenstander Berelovich ontbrak echter (zijn dochter mocht onverwacht invallen in het Duitse JK en hij wilde daar graag bij zijn) en tsja de daarvoor in de plaats aantredende Kasimdzhanov maakte de vele extra ELO-punten helaas meer dan waar.

Ik heb hiermee al twee nederlagen beschreven en ik zie jullie al denken, hoe zit dat dan met die zege. Nu dat is dus eenvoudig: dit waren dus de twee enige nederlagen, alleen willen de spelers van LSG 1 met uitzondering van Edwin graag lang genieten van hun partij. Edwin dus niet, daar moet alles gewoon snel gaan: je offert simpel stuk en toren en dan is het dus binnen 25 zetten mat of zo iets. Het klinkt makkelijk en zo oogde het ook, maar als je de partij goed bekijkt, dan zijn er toch wat valkuilen op te merken. Met degelijke remises van invaller Bas (tegen Bianca Muhren) en Eelke (leek geruime tijd tegen Paul Span de beste kansen te hebben) kwamen we na vier uur spelen op de tussenstand 2-3, maar de vooruitzichten waren toen al goed.

Dat de resterende vijf partijen allemaal door LSG zouden worden gewonnen was alleen door ras-optimisten (zoals ondergetekende) voor mogelijk gehouden.. Maar goed laten we eerlijk zijn. Mark zag voor de zoveelste keer een tegenstander kort na de opening een stuk offeren (zie o.a. de wedstrijd tegen Apeldoorn) en ja dan tel ik het punt al. En ja dat punt komt dus ook.

Het punt voor Michiel tegen Erik van den Doel was op dat moment ook al geteld op objectieve basis. Twee pionnen voor moet je onze man gewoon niet geven. Dat is te veel, ook al ben je GM. Minder makkelijk had Tom het tegen invaller Daniël Schenkeveld... Maar hij had juist het geluk dat zijn tegenstander zich wilde gaan "bewijzen" op het moment dat hij dat beter niet kon doen.

De gifbeker was daarmee voor HMC nog niet leeg. Jeroen Blokhuis strafte de overdreven winstpogingen van tegenstander Geert van der Stricht (recent nog goed voor een GM-norm in de Belgische competitie) genadeloos af en vervolgens was het Raoul die zijn eindspel met pion achterstand tegen Niels Ondersteijn onverwacht in winst omzette. Kortom een 7-3 zege, overdreven ruim, maar de matchpunten waren - denk ik - verdiend. We zijn nu zesde geworden, met in het achterhoofd, dat er drie matchpunten die voor het grijpen lagen zijn gemist. Een betere prestatie dan vorig seizoen, mede dankzij de inbreng van onze twee jeugdige debutanten. Voor mij smaakt dit naar meer. Volgend seizoen vierde??

LSG	HMC	7 - 3
Michiel Bosman	Erik van den Doel	1 - 0
Chiel van Oosterom	Rustam Kasimdzhanov	0 - 1
Stefan van Blitterswijk	Jan-Willem de Jong	0 - 1
Eelke Wiersma	Paul Span	½ - ½
Jeroen Blokhuis	Geert van der Stricht	1 - 0
Mark van der Werf	Twan Burg	1 - 0
Raoul van Ketel	Niels Ondersteijn	1 - 0
Edwin van Haastert	Jasper Broekmeulen	1 - 0
Bas van Opheusden	Bianca Muhren	½ - ½
Tom Middelburg	Daniël Schenkeveld	1 - 0

Bekeravontuur ten einde

LSG heeft een behoorlijke reputatie opgebouwd als cupfighter en dat heeft ons misschien dit seizoen enigzins tegengewerkt. Helaas waren we in poule C ingedeeld met HSG. De nieuwe landskampioen miste twee van de "reguliere" bekerspelers (Erwin l'Ami en Daniel Stellwagen), bij veel verenigingen is er dan sprake van verzwakking, niet echter bij HSG. Teamcaptain Jan Stomphorst nam absoluut geen risico en had naast Jan Smeets ook nog eens Loek van Wely als invaller opgetrommeld. Op basis van van wat er aan spelers achter borden plaats nam mocht daarmee eigenlijk best wel gesproken worden van een te vroeg gespeelde landelijke finale. De gemiddelde rating van LSG werd in elk geval in geen van de wedstrijden in de poules A en B gehaald. Maar goed als je de beker wil winnen dan zal je gewoon alle wedstrijden moeten winnen en mag het dus niet uitmaken op welk moment je welke tegenstander treft.

In de wedstrijd werd in elk geval goed strijd geleverd. Chiel maakte daarbij tegen Loek van Wely wellicht niet de meest verstandige keuze qua opening. Maar ja, zijn er eigenlijk openingen waarin Chiel beter thuis is dan deze tegenstander? Op het moment dat Chiel al op wat minder bekend terrein kwam bleef Loek nog soepel de zetten voltooien. Het vervolgens door Loek gebrachte kwaliteitsoffer was door Chiel gezien, maar de gevolgen mede door de mogelijkheden met een loper op h3 waren door hem onderschat. Kortom Loek had het allemaal beter gezien en kon na ruim 2½ uur spelen het punt incasseren.

Veel beter verging het Edwin. In local hero/vaste kracht Henk Vedder had hij een tegenstander getroffen, die mogelijk verslagen kon worden. Vanuit een opening werd de druk langzaam opgevoerd. Toen ook de tijd nog een factor mee ging spelen tikte Edwin de partij soepel uit : 1-1

Met zo'n tussenstand is in de beker altijd nog van alles mogelijk. De gehoopte stunt bleef echter uit. Christov, vanwege zijn soms verrassende zeges op GM's verkozen boven Raoul, leek tegen Friso Nijboer geruime tijd goed spel te hebben. In het laatste kwartier van de reguliere speeltijd veranderde het stellingsbeeld echter snel. Een binnendringende toren kostte aanvankelijk nog slechts een pion. Toen dit in de uitvluggerfase een stuk werd, was het pleit beslecht.

De verrassing moest daarmee van Eelke komen. Jan Smeets, sinds afgelopen zondag Nederlands kampioen en eigenlijk een soort dubbel-clubgenoot (voor de mensen die het niet weten: de in Hilversum wonende Eelke speelt intern bij HSG) weigerde aan de verrassing mee te werken. Na een wat ongelukkige opening had Eelke op enig moment wel veel, maar naar later bleek, niet alle problemen verholpen. De combinatie paard en dame voor Jan bleek in elk geval in de slotfase veel sterker dan de combinatie loper en dame voor Eelke.

De resulterende 1-3 was daarmee de terechte zege voor HSG, maar volgend seizoen gaan we er gewoon weer voor.

Tot die tijd kunt u de partijen inclusief enkele foto's naspelen en als PGN downloaden.

LSG	HSG	1 - 3
Eelke Wiersma	Jan Smeets	0 - 1
Chiel van Oosterom	Loek van Wely	0 - 1
Edwin van Haastert	Henk Vedder	1 - 0
Christov Kleijn	Friso Nijboer	0 - 1

Evenwicht

De aanloop naar het duel in en tegen Groningen verliep vrij rommelig. Een pittig auto-ongeluk, waarbij ondergetekende de hoofdrol speelde zorgde voor het niet doorgaan van de voorbespreking. Het onverwacht verschuiven van een toetsweek zorgde er vervolgens voor dat Christov Kleijn als speler uitviel, hij maakte terecht de keuze voor school boven schaken. Afwezigheid van en de wedstrijdleider extern en de teamleider zorgden er vervolgens voor dat pas op de vrijdag voorafgaand aan de wedstrijd de teamsamenstelling definitief was.

De aanvankelijk niet opgestelde Michiel, nog herstellende van zijn gebroken arm, gaf aan dat wanneer er iemand met de auto (qua bewegingen minder belastend voor zijn arm dan vervoer met de trein) naar Groningen zou gaan hij wel zou kunnen meespelen. En tsja wat doe je dan als teamleider, die net zijn nieuwe auto heeft kunnen ophalen? De ultieme kans om de nieuwe auto te leren kennen en een goed team achter de borden te krijgen kon ik natuurlijk niet laten lopen.

Een gouden tip van Chiel aan de mensen die voor de trein kozen, NS Lentetoer 1 dag in het weekend met 2 personen onbeperkt 1e klas reizen voor 39 euro, gaf ook de anderen de mogelijkheid met wat luxe te reizen.

Iedereen was ruim op tijd in de speelzaal in Groningen, iets dat van de tegenstanders niet gezegd kon worden. Het bekend maken van de opstellingen zorgde voor de nodige verrassingen, maar ook gelijk voor hoop op een goed resultaat. Slechts twee grootmeesters, geen Sokolov, kortom heel veel minder dan wat we vorig seizoen te bestrijden hadden.

De wedstrijd begon tam. Edwin kwam tegen een van de twee grootmeesters, Jan Werle, goed uit de opening, maar hij vond zijn plus nu ook weer niet zo groot dat hij een vredesvoorstel mocht afslaan. Ook Chiel kwam al vrij snel remise overeen met Tea Lanchava, toen hij dit aangeboden kreeg in een stelling die hij als minder beoordeelde. Iets langer duurden de partijen van Tom en Stefan maar tegen respectievelijk Erik Hoeksema en Joost Wempe werd het evenwicht nimmer echt verstoord.

Een tam begin, maar in het vierde uur viel er voor het publiek toch weer een hoop te beleven. Jeroen zette als een waar pokeraar, veel materaal in tegen Renze Rietveld. De laatste liet zich echter niet weg bluffen en zette Groningen op een voorsprong. Lang hield dat niet stand. Eelke zag tot zijn plezier dat Frits Rietman nog niet alle finesses van de Hollandse opening beheerst. Nog voor de echte tijdnoodfase was het punt binnen. In de tijdnoodfase was het voor het publiek met name genieten bij het treffen tussen Eelco en Piet Peelen. Op het moment dat Eelco als eerste de tijd overschreed bleken er gelukkig ruim voldoende zetten gedaan te zijn, alleen de stelling was er bepaald niet beter op geworden.

Met pluspionnen voor Raoul en Mark en mindere stellingen voor Eelco en Michiel leek na vier uur spelen de verwachting 5-5 of wellicht toch nog een kleine zege gerechtvaardigd.

De partijen liepen allemaal door tot in het laatste half uur. Raoul kon zijn pluspion uiteindelijk in een toreneindspel tegen Luuk van Kooten niet verzilveren. Ook Mark kwam er tegen Yge Visser net niet doorheen. Michiel zag Daan Brandenburg een keer een grote kans missen, taai verdedigen zorgde er vervolgens voor dat hij uiteindelijk zelfs een lichte plus op het bord kreeg. Maar met ruim 4 tegen ruim 6 minuten op de klok werd toch maar voor de puntendeling gekozen.

Zo eenvoudig wilde Eelco het zijn tegenstander Piet Peelen niet maken. Met voor beide spelers nog enkele minuten sloeg hij remise af. Pas met de slotstelling K - K + P werd de vrede getekend.

De 5-5 bleek zelfs voldoende om nog een plaats op de ranglijst te stijgen. En de achterstand op de nummer 6 is nog maar een half bordpunt. Als ik dan zie hoeveel we dit seizoen hebben laten liggen dan zitten er toch nog wel een hoop mogelijkheden in ons eerste.

Het moet niet gekker worden!

Sneeuw, een afgesloten A4, telefoonincidenten, bij LSG heb ik al heel veel meegemaakt. Maar de wedstrijd tegen Homburg Apeldoorn bracht weer iets geheel nieuws. Tegen Maria, mijn Kaap Verdiaanse vriendin, maakte ik vrijdag de opmerking dat ik zaterdag niet langs kon komen omdat ik een man moest helpen met aan- en uitkleden (en dan had ik haar nog niets verteld over een mogelijke kus van een andere man). Langdurig keek ze mij aan met een blik in de ogen van 'ik begrijp het niet'. Taalbarrière of wat? Laten we het maar gewoon op een gekke Nederlander houden, zo eentje die bereid is teamleider van LSG 1 te worden.

Terug naar af om het verhaal duidelijker te maken. Sommige spelers van LSG 1 doen ook nog iets anders dan schaken. Ze gaan op vakantie, ja zelfs op wintersportvakantie. En wat doen sommige mensen dan? Ze breken iets! Michiel Bosman brak dus een arm, zijn "goede arm". Tijd voor kort telefonisch overleg. Probleem met tijdnood? Ik zorg dit keer dan wel dat ik daar niet in kom! Probleem met noteren? Voorgelegd aan de wedstrijdleider, Gerard Kool (altijd weer Gerard als er iets geks gebeurt), er mag geholpen worden! Tsja, bleef over wie haalt/brengt me, en o ja dan moet ik ook nog geholpen worden met mijn shirt. En dan komt El Capitano in beeld.

En die kus dan hoor ik u denken? Tsja, dat was het gevolg van een wat uit de hand gelopen mailwisseling over het opstellen van Rudy als invaller in het eerste. Edwin en ik hadden verzuimd Wim Heemskerk (bij deze nogmaals mijn excuses) in zijn rol als teamleider van het tweede op de hoogte te stellen van deze "overval" en het was uiteindelijk Rudy in zijn rol als voorzitter die met de sussende woorden kwam: "Zaterdag even een biertje en een kusje en dan weer vrolijk verder :)" De kus is uitgebleven, het biertje trouwens ook. Een ABC (Alpha-hulp, BOB en Captain) in functie kan op zich al niet aan het bier en er was eigenlijk ook geen reden om aan het bier te gaan, in elk geval niet om iets te vieren.

De eerste paar uren leek de strijd nog gelijk op te gaan. Maar een paar mokerslagen in het vierde uur deden bijna alle hoop op een goed resultaat vervliegen. Edwin zag na een rochade zijn koning weer als een boomerang naar het midden opgejaagd, waarna het tijd was om op te geven. Ook de koning van Christov werd gewongen tot een lange mars over het bord. Bij hem bleef de wandeling niet geheel zonder beloning, remise. Een pionoffer van invaller Rudy bleek lang niet zo tijdelijk als bedoeld en toen vervolgens Stefan ook nog eens een handvol materiaal kon inleveren stond er een al niet meer goed te maken ½ - 3½ achterstand op het scorebord.

Uiteraard deden we nog wat terug. Overwinningen van Raoul en Mark leken zelfs nog even de spanning terug te brengen (2½ - 3½). Maar de toeschouwers met een redelijk schaakinzicht wisten wel beter. Op de overgebleven vier borden was normaal gesproken nooit meer dan twee punten te behalen. Het werden er uiteindelijk 1½, een plusremise voor Chiel en twee moeizaam binnengehaalde puntendelingen voor Eelke en Jeroen.

En Michiel, tsja alle hulp ten spijt bleef hij toch met lege handen achter. De nachtrust, toch al niet goed door de gebroken arm, zal er niet veel beter op zijn geworden. De nachtrust voor El Capitano trouwens ook niet nu HWP onverwacht de achterstand tot twee matchpunten heeft verkleind. Dan ga ik nu toch maar aan het bier...

LSG 1	Apeldoorn	4 - 6
Edwin van Haastert	S. Siebrecht	0 - 1
Chiel van Oosterom	M. Bosboom	½ - ½
Michiel Bosman	R. Pruijssers	0 - 1
Eelke Wiersma	I. Zagaratski	½ - ½
Rudy van Wessel	A. Kabatianski	0 - 1
Mark van der Werf	F. Langheinrich	1 - 0
Jeroen Blokhuis	A. van de Oudeweetering	½ - ½
Stefan van Blitterswijk	L. van Beek	0 - 1
Christov Kleijn	M. van Delft	½ - ½
Raoul van Ketel	S. Sievers	1 - 0

Vrijdagavond

Vrijdagavond. Normaal gesproken voor mij een "uitblaasavond". Ontspannen met een biertje en wat lekkere hapjes voor de buis of het het beeldscherm hangen. Afgelopen vrijdag werd het ritme voor de tweede keer in éé maand verbroken. Na de "Noteboomvrijdag" was het nu bekervrijdag, een uitwedstrijd in Rotterdam tegen 1e klasser RSR Ivoren Toren. Een niet te onderschatten tegenstander, maar zeker geen onmogelijke horde.

Er was door de tegenstander en door supporter Carel van der Poel gewaarschuwd voor mogelijke parkeerproblemen dus er was extra tijd ingeruimd voor het zoeken naar een parkeerplek. Niet nodig bleek bij aankomst, want er was al snel een vrije parkeerhaven op minder dan een minuut lopen van de zaal gevonden. Zodoende stonden Edwin en ik twintig minuten voor het afgesproken aanvangstijdstip voor een gesloten deur. Gelukkig niet lang, de barvrouw kwam al spoedig aanlopen, en na geholpen te hebben met het uitzetten van het alarm (de dame kon de tekst op het display niet goed lezen) werden we zelfs al gelijk aan een gratis kop koffie geholpen. De rest van de avond bleek trouwens dat gratis niet veel afweek van de normale prijzen!

Ivoren Toren is overigens toch wel een heel bijzondere club. Waar anders worden interne competitiewedstrijden in het bargedeelte gespeeld met daarbij zelfs de televisie aan om maar niets van het voetbal te missen. En wat gebeurd er dan als er geen voetbal is? Tsja dan gaat Rammstein op stevig volume!

"Opgezweept" door de ook regelmatig in de speelzaal doordringende muziekklanken zorgde het bekerviertal wederom voor een rustig avondje voor de teamcaptain. Ik begin al bijna de stressavonden van vorig seizoen te missen!

Ok, de uitslagen bleven lang uit, maar ik heb eigenlijk geen moment aan een goede afloop getwijfeld. Kritische analyses achteraf gaven overigens wel aan dat er hier en daar niet altijd even nauwkeurig was gespeeld, maar goed kniesoor die daar op let.

Na iets meer dan 3½ uur spelen was het Edwin die het eerste punt aan liet tekenen. Hij had bijna voortdurend het initiatief, maar werd ook continu geconfronteerd met zeer creatieve verdedigingen van tegenstander Rob van der Plas. E.e.a. zorgde er voor dat het toch behoorlijk lang duurde voor het punt binnen was. Ik had rustig gekeken naar de slotfase van Edwin's partij, met in het achterhoofd dat Mark ook wel erg goed stond en Raoul en Chiel het wel remise zouden gaan houden.

Het weer aandacht schenken aan de andere stellingen deed mij heel even schrikken, maar nog niet echt verontrusten. Chiel had tegen Joost van Ruitenberg met h4 zijn verdediging toch iets te veel verwaarloosd en werd vervolgens met twee torens op de twee rij hard van elke illusie beroofd: 1-1.

Op de andere borden verder geen verrassingen meer. Mark speelde tegen Oscar van Veen met zijn herkenbare wurgslangstijl. Je zet de tegenstander vast blijft vervolgens 30-40 zetten drukken en uiteindelijk stort de zaak wel een keer in: 2-1. Raoul en Dolf Meijer hadden blijkbaar besloten het publiek waar voor hun geld te geven en bleven zo lang mogelijk in een gelijkstaand paardeindspel doorspelen. Met nog iets van drie minuten te spelen was het aantal pionnen zodanig gereduceerd dat doorspelen echt geen zin meer had. De eindzege was daarmee een feit. We mogen ons op gaan maken voor de topper LSG - HSG , te spelen voor 1 april.

HSG en LSG zijn qua opkomst in de beker tot op heden de twee sterkste teams. HSG met Stellwagen, Nijboer, l'Ami en Vedder is de favoriet, maar.........

RSR Ivoren Toren	LSG	1½ - 2½
Joost van Ruitenburg	Chiel van Oosterom	1 - 0
Rob van der Plas	Edwin van Haastert	0 - 1
Oscar van Veen	Mark van der Werf	0 - 1
Dolf Meijer	Raoul van Ketel	½ - ½

Een half ei

Hoeveel kansen moet LSG 1 krijgen om een teamzege te behalen? Tegen Utrecht LSG er in elk geval heel veel, maar het werd uiteindelijk slechts een gelijkspel. De kansen op het eindigen bij de eerste vijf, hetgeen recht op spelen in de Europa Cup geeft, zijn hierdoor helaas afgenomen.

LSG begon voortvarend. Edwin van Haastert trof op het eerste bord tot zijn verrassing Ali Bitalzadeh, ook al zijn tegenstander in de eerste ronde van de halve finales NK. Tot groot genoegen constateerde Edwin dat Ali nog wel de theorie van de Caro Kann beheerste, maar vervolgens niet wist waar het in de bereikte stelling om draaide. Al na 2½ uur spelen was het punt binnen. Ook Eelke Wiersma kende weinig problemen. Na een in zijn voordeel afgesloten opening kreeg hij een kwaliteit cadeau: 2-0.

Michiel Bosman had wel voortdurend het betere van het spel, maar dat was tegen een taai verdedigende Alexander van Beek toch niet voldoende om tot winst te komen. Tijd om naar het eerste tijdnoodduel te gaan kijken. Christov Kleijn had na een pionoffer Vincent Diepenveen in ernstige tijd- en stellingproblemen gebracht. Met de nodige trucs (Waarom wordt eigenlijk het niet geven van een hand met een nul bestraft en leveren het verschuiven van het bord en de klok, het aanraken van stukken van de tegenstander in de tijd van de tegenstander en het zetten en indrukken van de klok met verschillende handen nog geen eens een waarschuwing op?) en verder gewoon goede zetten bleef Vincent tot ieders verbazing overeind. Na de 40e zet had Christov nog slechts een kleine plus.

Terug naar de andere borden, waarop de beslissende fase ook (dichtbij) was gekomen. Tom Middelburg kreeg dankzij de offers van Robert Ris wel een stevige materiaalvoorsprong, maar van de stelling bleef toch echt veel te weinig over: 2½ - 1½

Ook Mark van der Werf zal weinig prettige herinneringen aan zijn partij tegen Jelmer Jens over hebben gehouden. Na het inleveren/offeren van een pion bleef Mark onder druk staan, kortom een kansloze nederlaag. Rond de eerste tijdcontrole bracht Jeroen Blokhuis LSG weer op voorsprong. Hij strafte enkele onnauwkeurigheden van Thomas Willemze genadeloos af. Met vervolgens een zwaar bevochten puntendeling van topscorer Chiel van Oosterom tegen Martijn Dambacher kwam de stand op 4 - 3. Met drie stellingen met Leids voordeel leek de zege (en daarmee een kratje bier voor ondergetekende, a.g.v. een achter de bar van het Noteboomtoernooi gesloten weddenschap) binnen. Of nu het de teamcaptain zijn kratje bier niet gunnen of iets anders was, ik weet het niet, maar in de slotfase ging toch wel opvallend veel mis.

Het meest dramatisch was wel het verloop van de tweede fase van de partij van Christov. Vanuit een stelling met twee dames tegen dame en twee torens kwam hij in een nog altijd iets beterstaand dame-eindspel terecht, met voor beide spelers 4 pionnen op de zelfde vleugel. Op een zeker moment had Christov een stelling verkregen waarin een pion gewonnen kon worden. Ik heb het zelf niet waargenomen, maar hoorde achteraf van een teamgenoot dat Christov koos voor het slaan van de h-pion, daar waar hij met een extra schaak beter voor de e-pion had kunnen kiezen. Het winnen van de h-pion was in elk geval niet voldoende voor winst. Sterker nog toen Christov in de slotfase kost wat kost remise ontweek liep hij zelfs tegen een nederlaag aan.

Even was er wanhoop want ook Raoul had zijn gewonnen stelling tegen Joost Michielsen (kwaliteit voorsprong, na waarschijnlijk het missen van een snelle winst) "vakkundig" in een waarschijnlijk verloren positie verbouwd. Dat Raoul nog met remise door herhaling van zetten wegkwam was toch een klein geschenk.

Achteraf hoorde ik dat de tegenstander van John van der Wiel, Jeroen Willemze, tijdens de partij met de gedachte heeft gespeeld om op te geven, helaas voor John en LSG heeft hij dit niet gedaan. Na lang en taai verdedigen werd het een puntendeling in de partij en daarmee in de wedstrijd.

Volgende keer thuis tegen Homburg Apeldoorn moet er dan maar wel toegeslagen worden.

Promotie overklast

In de tweede ronde van de KNSB-beker kreeg LSG te maken met een op het oog simpel te nemen horde op de weg naar de finale: het HSB-team van Promotie. Omdat dit team verrassend Messemaker had uitgeschakeld, wilde ik als teamleider toch ook geen overdreven risico nemen en koos dan ook niet voor de Eelco Kuipers optie "Dan moeten wij eigenlijk ook met ons LSB-team spelen", maar voor het viertal Chiel, Raoul, Christov en Rudy. Uiteindelijk bleek dit goed voor een zege met maximale cijfers (4-0), maar er moest wel behoorlijk strijd geleverd worden.

Christov was als eerste klaar, maar had daar wel wat hulp van de tegenstander bij nodig. Ook Chiel kreeg in een eindspel met een lichte plus onverwacht veel hulp van de tegenstander. Het derde, beslissende, punt werd binnengebracht door Rudy. Al snel kreeg hij een prettige stelling met druk op zwakke pionnen. Toen die stuk voor stuk werden binnengehaald staakte de tegenstander de ongelijke strijd.

Ook Raoul kwam zeer goed uit de opening, maar kwam maar niet tot een beslissende doorbraak. Vreemd genoeg kenterde de strijd toen Raoul in tijdnood kwam. Na zijn 35e zet ging hij met een prettige stelling op het bord rustig de notatie bijwerken om geruime tijd later te kunnen constateren dat de tegenstander rustig over zijn 35e zet was blijven nadenken, zo lang dat deze de tijd had overschreden.

Ben benieuwd wie de volgende tegenstander wordt.

Twee fragmenten en twee partijen uit deze ontmoeting.

LSG	Promotie (HSB)	4 - 0
Chiel van Oosterom	J. Blankespoor	1 - 0
Raoul van Ketel	M. Mostert	1 - 0
Christov Kleijn	H. Ouwens	1 - 0
Rudy van Wessel	H. Baas	1 - 0

De hoofden koel gehouden

De 'vierpunten'-wedstrijd LSG - HWP Sas van Gent kende een spannender verloop dan de uitslag, 6½ - 3½, doet vermoeden. Ruim drie uur lang hadden de bezoekers hoop op een goede afloop en daarmee goede vooruitzichten op verlenging van het verblijf in de meesterklasse. Maar zoals zo vaak werd ook nu weer in de tijdnoodfase het verschil ELO-punten ook keihard in de score tot uitdrukking gebracht.

De eerste klap in het treffen werd dus uitgedeeld door HWP. Thibaut Maenhout kwam tegen Raoul van Ketel terecht in een stelling die hij recent nog op het bord had gehad. Hij had welgeteld vier minuten bedenktijd nodig om de scherpe offers van Raoul, die toen al ruim anderhalf uur had verbruikt, correct te beantwoorden en een gewonnen stelling te verkrijgen. Na ongeveer twee en een half uur spelen werd het punt geincasseerd. Even daarvoor was de vrede getekend bij de partij tussen Edwin van Haastert en de weer een keer bij HWP achter het bord verschenen grootmeester Paul Motwani. Ook de tweede aanwezige grootmeester, John van der Wiel, kwam vrij snel met een geaccepteerd vredesvoorstel in zijn partij tegen Tom Piceu.

Het vierde, vrijwel altijd beslissende, uur van de wedstrijd werd daarmee aangevangen met een 1-2 achterstand, maar in elk geval nog wel goed ogende stellingen bij Chiel van Oosterom en Eelke Wiersma. Hier stond een pion achterstand bij Mark van der Werf tegenover, maar hoop op een puntendeling was bij zijn partij zeker nog aanwezig.

Aan Eelke Wiersma was de eer om de stand weer gelijk te trekken. Hij was eigenlijk geen moment in gevaar geweest, had een pionnetje mee kunnen snoepen. En toen de voorsprong in een toreneindspel naar twee pionnen was uitgegroeid gaf Hans Groffen de strijd op. Cruciaal waren uiteindelijk de tijdnoodfasen bij Tom Middelburg - Johan Goormachtigh en Michiel Bosman - Tanguy Ringoir. In de laatste seconden van de partij pakte een dame-offer van Tom onverwacht goed uit. Zowel Tom als Johan hadden geen idee hoeveel zetten er precies gedaan waren en gingen door tot uiteindelijk de tijd door Tom overschreden werd. Er bleken 43 zetten gedaan te zijn en de partij werd gelijk door Johan opgegeven in verband met een ondekbaar mat in twee. Bitter was de constatering achteraf dat hij op zet 41 nog gewonnen had gestaan, maar ja dan moet je toch ook in opperste tijdnood goed bijhouden hoe ver de partij gevorderd is en gewoon stoppen met zetten als de 40 gehaald zijn..

Juist het noteren in tijdnood was een punt van discussie bij de partij van Michiel Bosman tegen Tanguy Ringoir. Meerdere keren voerde Tanguy, die nog ruim de tijd had, zetten uit zonder te noteren. Hoewel hierover meerdere keren opmerkingen werden gemaakt, werd er door de wedstrijdleider niet ingegrepen. Gelukkig had dit op de wedstrijd geen negatief effect. Michiel voerde met een paar seconden op de klok de 40e zet uit en kon vervolgens in alle rust constateren dat zijn stelling er heel florisant uit was gaan zien. Geruime tijd later werd hier het volle punt binnengehaald.

Jeroen Blokhuis en Mark van der Werf werden door hun tegenstanders Helmut Cardon en Koen Leenhouts langdurig op eindspelkennis getest. Beiden slaagden moeiteloos: twee puntendelingen.

Gebrek aan openingskennis bij de teamleider zorgde er voor dat hij in het begin van de partij van topscorer Chiel van Oosterom behoorlijk schrok. Gelukkig waren er wat aanwezigen die hem snel gerust konden stellen dat er sprake was van een bekende variant en dat de stukken die Chiel voor zijn dame kreeg ruimschoots voldoende compensatie waren. In de praktijk bleek dit ook het geval. Chiel speelde rustig naar winst en kwam daarmee al weer op 4½ uit 5!

De andere jeugdspeler aan LSG-zijde, Christov Kleijn, leek tegen Gunter Deleyn, eveneens op winst af te stevenen. Misschien is er ook ergens een kans gemist, de analyses zullen het moeten uitwijzen, het werd uiteindelijk echter toch remise. De uitslag werd dus 6½ - 3½. LSG kan nu weer naar boven kijken en wellicht zelfs nog voor een vijfde plaats gaan strijden. Voor HWP Sas van Gent zijn de degradatiezorgen opnieuw groter geworden.

LSG 1	HWP Sas van Gent	6½ - 3½
Edwin van Haastert	Paul Motwani	½ - ½
John van der Wiel	Tom Piceu	½ - ½
Chiel van Oosterom	Frederic Decoster	1 - 0
Michiel Bosman	Tanguy Ringoir	1 - 0
Jeroen Blokhuis	Helmut Cardon	½ - ½
Raoul van Ketel	Thibaut Maenhout	0 - 1
Mark van der Werf	Koen Leenhouts	½ - ½
Christov Kleijn	Gunter Deleyn	½ - ½
Eelke Wiersma	Hans Groffen	1 - 0
Tom Middelburg	Johan Goormachtigh	1 - 0

What's new?

Nee, ik wil het nu niet over mijn snor hebben. Die is er nu al weer een tijdje af, is al te zien op onze website, en is dus niet nieuw. Nee, nieuw was het feit dat een bekerwedstrijd, tegen toch een goede tegenstander (DD, gem ELO 2214), al snel uit draaide op een ontspannen avondje voor de teamcaptain.

Toen ik anderhalf uur na aanvang van de wedstrijd in het Nationaal Schaakgebouw binnenstapte werd mijn humeur, na twaalf uur werken niet opperbest, door Chiel al meteen sterk verbeterd. Met de opmerking 'We staan al met 1-0 voor en Christov gaat in elk geval ook winnen' was direct duidelijk dat de volgende ronde dit keer al heel snel binnen handbereik was. Vraag was alleen wat was er dan allemaal in die korte tijd gebeurd en wie had er al gewonnen?

Een blik in het speelzaaltje zorgde voor het antwoord op de laatste vraag. Op het derde bord waren de stukken weer terug in de beginstand en dus moest Edwin gewonnen hebben. Edwin op drie hoor ik u denken. Tactische opstelling tegen DD? Nee, we hadden gekozen voor een opstelling op volgorde van behaalde punten in de KNSB-competitie en dan komen de jeugdige debutanten Chiel en Christov toch echt boven Edwin en Eelke te zitten.

In een ander zaaltje werd ik door Edwin spoedig bijgepraat over wat er dan allemaal in die korte tijd had plaatsgevonden. Hij zelf was terecht gekomen in een variant die hij kort voor de wedstrijd nog even had bekeken. Slechts één wat mindere zet van tegenstander Henk Happel was al voldoende de stelling zo goed als onhoudbaar te maken. Een loper die eigenlijk slechts de rol van een pion speelde en een zwakke dubbelpion op de a-lijn zorgden voor te veel problemen. Christov stond toen al lang twee pionnen voor, die Rogier van Egmond al in de opening op kinderlijk eenvoudige wijze weggaf. Het verder uittikken kan je dan wel aan Christov overlaten. 2-0 en twee betere stellingen op de resterende borden, een onverwacht grote zege lag in het verschiet.

Helaas viel de uitslag uiteindelijk toch wat tegen. Eelke leek tegen Edgar Blokhuis op een fraaie overwinning af te stevenen. Zelfs twee zetten voor het einde moet de stand nog gewonnen zijn geweest, maar het over het hoofd zien van een mat op f7 was toch te veel van het goede.

Ondanks het feit dat het voor DD de nederlaag betekende nam Gerrit Prakken vervolgens het remisevoorstel van Chiel aan. Op winst spelen in de ontstane stelling was gewoon voor hem een onmogelijke opgave. Jammer dat het geen 4-0 is geworden, maar wel eenvoudig door. Op naar de volgende horde.

De beslissende momenten van de twee overwinningen.

LSG	DD	2½ - 1½
Chiel van Oosterom	Gerrit Prakken	½ - ½
Christov Kleijn	Rogier van Egmond	1 - 0
Edwin van Haastert	Henk Happel	1 - 0
Eelke Wiersma	Edgar Blokhuis	0 - 1

Teamleider scheert snor af

Gehoord aan de bar: "Webmaster, kun je een beetje Photoshoppen?" Dankzij de inspanningen van Adobe weten we dat de vrager eigenlijk wil zeggen: "Webmaster, wat zijn uw capaciteiten om digitale afbeeldingen te verrijken met gebruikmaking van Adobe Photoshop ©?" Het antwoord op beide vragen is overigens "Nee" respectievelijk "U is abuis. Ik maak gebruik van Paint."

Teamleider Folkert-Jan heeft de stap gezet. De snor is er af. En eigenlijk zagen weinig mensen het verschil. Maar op deze pagina stond nog een foto met snor. Achterhaald, en dus aangepast. Maar hoe zag Folkert er dan met snor uit?

We zouden nu een polleke kunnen houden. Top of flop? Mail de webmaster met uw reactie.

Kansrijk, Uitermate Teleurstellend!

Folkert, je zorgt toch wel weer voor een kort verslag? De gebruikelijke vraag aan een teamleider van een LSG team. Welnu ik wilde het dit keer eigenlijk heel kort houden: Kansrijk, Uitermate Teleurstellend!

Maar goed ik besef dat het gros van de lezers niet in Enschede aanwezig was en dat deze overigens veelzeggende samenvatting, dan dus niet het meest duidelijke beeld schept. Laat ik het op andere manier proberen. Kennen jullie die befaamde strafschopreeksen van onze Nederlandse voetballers? Groot doel, kleine bal, moet toch makkelijk in dat net verdwijnen. Maar nee, wij Nederlanders weten dan altijd te missen. Welnu iets dergelijks presteerde LSG dus tegen ESGOO. Veel kansen en gewoon alles missen. OK, niet alles, er wordt ook gescoord, maar in elk geval er werd te veel gemist.

In de "verlenging" werd zelfs nog tot twee keer toe een 5-5 afgeslagen, want er zat ook toen, na reeds de nodige missers nog winst in. Het ongeloof was dan ook van vele gezichten af te lezen toen het in de slotfase echt mis ging. Raoul van Ketel gaf met twee pionnen voorsprong, maar weinig resterende bedenktijd,een stuk weg om korte tijd later mat te gaan. Mokerslag, 5½ - 4½, exit!

Eerder was er iets misgegaan bij Jeroen Blokhuis. In een goede stelling met pluspion kon hij afwikkelen naar een goed eindspel, maar koos voor zelfdestructie.

Eerder was er iets misgegaan bij John van der Wiel, lange tijd zeer goed gestaan, maar mocht nog blij zijn met uiteindelijk remise.

Eerder was er iets misgegaan bij Eelke Wiersma. Hij kreeg al vroeg remise aangeboden, mocht van mij doorspelen en koos niet lang daarna voor een voortzetting die ik ook in gedachte had. Had hij dus beter niet kunnen doen. Tegenstander Fridman toonde keihard aan dat mijn (en in dit geval dus ook Eelke's) plan niet goed genoeg was voor de meesterklasse.

Eerder was er iets misgegaan bij Tom Middelburg. Hij stond zo goed na de opening. Ik telde hem als eerste eigenlijk al als punt, maar uiteindelijk was hij als negende klaar, met remise.

Zie daar de opsomming van onze "missers in de strafschoppenreeks" en begrijp de teleurstelling van mij als captain en waarschijnlijk ook van menige speler. Zelden had er zo duidelijk een zege ingezeten waar een nederlaag geleden werd.

Gelukkig gingen er ook nog dingen goed. Complimenten met name voor kersverse IM Chiel van Oosterom. Op zijn rustdag in het Cultural Village Toernooi was hij opnieuw goed voor een zege. Met 3½ uit 4 is hij overtuigend topscorer. Ook de andere debutant, Christov Kleijn, was weer goed voor de dag gekomen. In een vooruitgespeelde partij (hij speelt momenteel in Turkije in het WK <16) had hij een degelijke remise gescoord. Degelijk waren ook Edwin van Haastert en Michiel Bosman. Nimmer in gevaar, maar ook weinig tot geen kans op meer. Meer was er nog wel voor Mark van der Werf. Een goede stelling werd in tijdnood van de tegenstander genadeloos uitgetikt...

Een kleine nederlaag dus, waar een overwinning toch wel terecht was geweest, maar ja dan moet je wel scoren! Ik verwacht wel van de heren dat ze in de volgende ronde in de vierpuntenduel tegen HWP Sas van Gent beter met de kansen omgaan!

LSG 1	ESGOO	4½ - 5½
John van der Wiel	C. Richter	½ - ½
Raoul van Ketel	T. Fiebig	0 - 1
Eelke Wiersma	R. Fridman	0 - 1
Michiel Bosman	M. Okkes	½ - ½
Edwin van Haastert	M. Feygin	½ - ½
Christov Kleijn	O. Lemmers	½ - ½
Mark van der Werf	J. Vogel	1 - 0
Chiel van Oosterom	M. Müller	1 - 0
Jeroen Blokhuis	F. Kroeze	0 - 1
Tom Middelburg	P. Bierenbroodspot	½ - ½

Schwerstarbeit

Met in het achterhoofd de 10-0 nederlaag van LSG 2, de onnodige 5½-4½ nederlaag van vorig seizoen en de reeds opgelopen 1-0 achterstand (vooruitgespeelde partij tussen Jeroen Blokhuis en Erwin l'Ami) begon LSG volop gemotiveerd aan het zware duel tegen HSG. Bij de Hilversummers ontbraken Van Wely en Stellwagen, maar er bleef nog nog altijd een zeer groot ELO-verschil over. Juist dan lijkt LSG echter het gevaarlijkste.

Uitslagen bleven uit tot aan de tijdnoodfase, maar toen ging het ook gelijk heel snel. Christov Kleijn was tegen Dennis de Vreugt op het bord in ernstige problemen gekomen, maar Dennis was op zijn beurt op de klok in ernstige problemen gekomen. Dat laatste probleem was doorslaggevend: op de 36e zet verloor Dennis door tijdsoverschrijding. Dus 1-1, de hatelijke nul in de tweestrijd LSG - HSG was in elk geval weg. Eelke Wiersma had tegen Ruud Janssen zelf het gevoel op een rustige remise af te stevenen. Dat bleek een behoorlijke inschattingsfout. Met een paar krachtzetten besliste Janssen het eindspel met toren en dame in zijn voordeel. Tussenstand: 1 - 2, tien minuten voor de tijdcontrole.

Bij de partij tussen Michiel Bosman en Friso Nijboer werd het evenwicht eigenlijk nooit verbroken, een puntendeling was dan ook het logische resultaat. John van der Wiel maakte tegen Wouter Spoelman zijn rentree voor LSG. Hij zal zich ongetwijfeld meer van deze rentree hebben voorgesteld. Een foutieve beslissing en tijdnood werd hem noodlottig. Raoul van Ketel zorgde er bijna direct hierna voor dat de spanning weer terugkeerde. Op het moment dat tegenstander Jop Delemarre het grootste deel van zijn bedenktijd had gebruikt trok hij fel ten aanval op de koningsvleugel. Damewinst was het resultaat: 2½ - 3½.

Mark van der Werf was tegen Vladimir Chuchelov opgerukt met de d-pion. Veel leverde dit echter niet op, sterker nog het kleinood bleek al snel onhoudbaar en vanaf dat moment kon hij niet veel anders dan nog even wat tegenspartelen en hopen op een fout in tijdnood. Direct na de 40e zet gaf hij uiteindelijk op. De laatste beslissing voor de tijdcontrole viel bij Chiel van Oosterom - Jan Smeets. Chiel speelde naar eigen zeggen bepaald geen beste partij, maar kon na een opvallend, maar waarschijnlijk incorrect kwalitetsoffer het punt toch incasseren. Dit gebeurde op basis van tijdsoverschrijding, maar de stelling was op dat moment ook duidelijk in zijn voordeel. Tussenstand: 3½ - 4½

Tom Middelburg keek toen tegen een weliwaar niet geheel duidelijke, maar toch zeker wel erg prettige stelling aan tegen Henk Vedder. Het was dan ook vooral de vraag of het eindspel bij Yasser Seirawan - Edwin van Haastert gewonnen was voor wit of niet. Seirawan zorgde snel voor duidelijkheid. De kleine zwaktes in het zwarte bolwerk bleken voor hem ruim voldoende om het volle punt te pakken en daarmee de matchpunten veilig te stellen voor HSG. De beslissing bij Tom Middelburg viel uiteindelijk in de laatste minuut van de wedstrijd. Na 96 zetten moest hij helaas toch in remise berusten.

Einduitslag 4-6, een terechte zege voor HSG, maar het was in elk geval wel weer een echte wedstrijd.

LSG 1	HSG	4 - 6
Eelke Wiersma	Ruud Janssen	0 - 1
Jeroen Blokhuis	Erwin l'Ami	0 - 1
Edwin van Haastert	Yasser Seirawan	0 - 1
Chiel van Oosterom	Jan Smeets	1 - 0
Michiel Bosman	Friso Nijboer	½ - ½
Mark van der Werf	Vladimir Chuchelov	0 - 1
John van der Wiel	Wouter Spoelman	0 - 1
Tom Middelburg	Henk Vedder	½ - ½
Christov Kleijn	Dennis de Vreugt	1 - 0
Raoul van Ketel	Jop Delemarre	1 - 0

De harde aanpak

Hoewel de cijfers wijzen op een kansloze nederlaag is er dit jaar in de competitiewedstrijd tussen LSG en Schrijvers Rotterdam wel degelijk sprake geweest van een echte wedstrijd, waarbij LSG zeker meer dan vijf remises had verdiend. Het grote verschil in dit duel was dat Rotterdam de betere stellingen soepel uittikte en dat LSG de betere stellingen in remise liet verzanden.

Van de eerste drie uren van de wedstrijd heb ik vrij weinig gezien omdat ik zelf een keer in moest vallen in het vierde team van LSG. Van het aanwezige publiek en van de spelers hoorde ik wel dat er in die beginfase nog weinig aan de hand was, de strijd ging redelijk gelijk op. Alleen bij het treffen tussen Edwin van Haastert en Zhaoqin Peng werd eigenlijk snel een uitslag verwacht. Na een fraai stukoffer leek Edwin op een overwinning af te stevenen. Zijn partij werd echter het grote voorbeeld van wat er vervolgens allemaal mis kan gaan. Een blunder kostte hem gewoon nog een stuk en dat hij uiteindelijk nog wegkwam met remise was alleen nog maar een schrale troost. Op het moment dat hij dat halfje nog liet aan tekenen was er echter al veel meer mis gegaan.

Na een vrij rustige remise van Eelke Wiersma tegen Stephane Hautot haalde Rotterdam nog voor de tijdcontrole onverwacht snel al beide matchpunten binnen. Bij Mark van der Werf en Christov Kleijn ging het al voor de echte tijdnoodfase mis tegen Luc Winants en Jeroen Bosch. Bij Tom Middelburg en Jeroen Blokhuis ging het tegen respectievelijk Frans Cuijpers en Bruno Carlier definitief mis in de tijdnoodfase. De toch al niet zo fris ogende stellingen werden toen uiteindelijk niet meer te verdedigen puinhopen. Stefan van Blitterswijk leek tegen Bonno Pel wel even behoorlijk tegenspel te hebben, maar in de tijdnoodfase bleef ook hier het Leidse bolwerk niet overeind.

Met ½ - 5½ was bij de tijdcontrole de wedstrijd dus al beslist en hoewel er nog een aantal zeer kansrijke stellingen waren was LSG uiteindelijk ook in de slotfase geen enkele winstpartij gegund. Chiel van Oosterom, pluspion tegen Dimitri Reinderman, Michiel Bosman (2 pluspionnen tegen Rini Kuijf) en Raoul van Ketel (betere stand tegen Pascal Vandevoort) schoten net zoals Edwin te kort in het afmaken. Kortom 2½ - 7½, opnieuw een zeer ruime nederlaag tegen de Rotterdammers en verder alleen de hoop dat in deze wedstrijd alle tegenslag voor het hele seizoen al verwerkt is.

LSG 1	Rotterdam	2½ - 7½
Mark van der Werf	Luc Winants	0 - 1
Edwin van Haastert	Zhaoqin Peng	½ - ½
Chiel van Oosterom	Dimitri Reinderman	½ - ½
Christov Kleijn	Jeroen Bosch	0 - 1
Tom Middelburg	Frans Cuijpers	0 - 1
Raoul van Ketel	Pascal Vandevoort	½ - ½
Jeroen Blokhuis	Bruno Carlier	0 - 1
Michiel Bosman	Rini Kuijf	½ - ½
Stefan van Blitterswijk	Bonno Pel	0 - 1
Eelke Wiersma	Stephane Hautot	½ - ½

De broedertwist

De eerste ronde van de meesterklasse had dit seizoen een bijzonder opvallend duel : LSG 2 - LSG 1. Mede gezien het ELO-verschil werd door veel mensen uit de schaakwereld een afgetekende zege voor het eerste verwacht en met 2½-7½ is die er ook gekomen. De cijfers geven echter een geflatteerd beeld van wat er op de borden plaats vond. Met een beetje geluk had er zelfs een stunt voor de reserves in gezeten.

De teamleider van LSG 2, Wim Heemskerk, was na bijna vier uur spelen degene die de score opende. Tegen Michiel Bosman had hij bijna de gehele partij een duidelijke plus. Een blunder in de tijdnood betekende het definitieve einde van de partij en markeerde het begin een een rommelige tijdnoodfase met wat vreemde incidenten. Sven Bakker had veel tijd verbruikt voor het vinden van de juiste verdediging tegen Stefen van Blitterswijk. Te veel zelfs. Bij het uitvoeren van zijn veertigste zet overschreed hij in goede, zo niet gewonnen, stelling de tijd. Vreemd was wel dat de toekijkende wedstrijdleider niet ingreep. Op het naastliggende bord werd bijna direct daarna besloten de hectische tijdnood te ontlopen. Met nog enkele seconden op de klok ging Martin Roobol in goede stelling akkoord met het remiseaanbod van Eelke Wiersma.

De focus verlegde zich vervolgens naar onduidelijke perikelen op het vijfde bord: Rudy van Wessel - Chiel van Oosterom. Was de klok defect of had Rudy meerdere keren de klok ongelukkig ingedrukt? Beide spelers hadden in elk geval gezien dat de klok in tenminste twee gevallen direct na het indrukken weer was gaan lopen. Uiteindelijk werd besloten verder te spelen met vijf seconden extra bedenktijd voor Rudy. Geheel gefocust op het uitvoeren van de laatste vier zetten keek Rudy daarna niet meer naar de klok en kon hij dus ook niet zien wat er gebeurd was. Bizar was wel dat de zes seconden die hij had al na twee direct uitgevoerde zetten verbruikt waren: 0 - 1, een triest slot van een goed gespeelde partij.

De gifbeker was daarmee voor de reserves van LSG nog altijd niet leeg. Leon Konings en Jeroen Blokhuis zijn beide regelmatig goed voor een leuke aanvalspartij. Vuurwerk bleef op hun bord dan ook niet uit. Leon leek geruime tijd het betere spel te hebben, maar Jeroen was toch geslepener.

Kort na de tijdcontrole was het daarmee 1½ - 3½ en gezien de resterende stellingen was toen wel duidelijk dat LSG 1 ging winnen. Bas van Opheusden maakte een goed debuut voor LSG 2 met een zwaar bevochten remise tegen Tom Middelburg. Na ruim 5½ uur spelen kwam er nog een halfje voor het tweede bij: Luc Compagnie was heel lang 'getest' door Raoul van Ketel, maar was overeind gebleven.

Edwin van Haastert en Christov Kleijn hadden beiden een klein plusje langzaam uitgebouwd naar winst tegen respectievelijk Ivo Wantola en Michiel van Wissen. Mark van der Werf bepaalde uiteindelijk na bijna zes uur spelen de eindstand op 2½ - 7½.

LSG 1	LSG 2	7½ - 2½
Edwin van Haastert	Ivo Wantola	1 - 0
Eelke Wiersma	Martin Roobol	½ - ½
Stefan van Blitterswijk	Sven Bakker	1 - 0
Mark van der Werf	Henk van Putten	1 - 0
Chiel van Oosterom	Rudy van Wessel	1 - 0
Jeroen Blokhuis	Leon Konings	1 - 0
Tom Middelburg	Bas van Opheusen	½ - ½
Raoul van Ketel	Luc Compagnie	½ - ½
Christov Kleijn	Michiel van Wissen	1 - 0
Michiel Bosman	Wim Heemskerk	0 - 1