| Klasse 3G | Mp | Bp | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | |
| 1. | Rotterdam 2 | 15 | 42½ | x | 4 | 4½ | 5 | 4½ | 3 | 4½ | 6 | 5 | 6 |
| 2. | Voorschoten | 14 | 45½ | 4 | x | 5½ | 4½ | 4 | 2 | 5½ | 6 | 6 | 8 |
| 3. | Utrecht 3 | 13 | 40 | 3½ | 2½ | x | 4½ | 6 | 4½ | 4 | 5½ | 4½ | 5 |
| 4. | Dordrecht | 12 | 44½ | 3 | 3½ | 3½ | x | 5 | 5 | 6 | 5½ | 6 | 7 |
| 5. | DSC Delft 3 | 11 | 41 | 3½ | 4 | 2 | 3 | x | 5 | 7 | 7 | 4½ | 5 |
| 6. | Oud Zuylen | 9 | 37 | 5 | 6 | 3½ | 3 | 3 | x | 2½ | 4 | 4½ | 5½ |
| 7. | Messemaker 1847 2 | 9 | 35 | 3½ | 2½ | 4 | 2 | 1 | 5½ | x | 4½ | 5½ | 6½ |
| 8. | Bobby Fischer | 5 | 26½ | 2 | 2 | 2½ | 2½ | 1 | 4 | 3½ | x | 4½ | 4½ |
| 9. | Promotie 2 | 2 | 28 | 3 | 2 | 3½ | 2 | 3½ | 3½ | 2½ | 3½ | x | 4½ |
| 10. | LSG 5 | 0 | 20 | 2 | 0 | 3 | 1 | 3 | 2½ | 1½ | 3½ | 3½ | x |
De middag begon zo aardig. De spelersbus was in Leiden achtergebleven en na een fietstochtje in het zonnetje was er een hartelijk welkom in het spelershome van Voorschoten. Buiten een rommelmarktje met rad van fortuin. "Meneer wilt u nog lootjes? De trekking is over een half uur". Het grote LSG zou van de Voorschotense provincialen wel even gehakt gaan maken!
Na afloop van de onthutsende 8-0 nederlaag ontstond een explosieve situatie met boze supporters die het hoofd eisten van coach Zwinkels. Of in ieder geval een zeer indringend gesprek. De fotograaf van het Witte Weekblad, eerder die middag nog in actie om de Voorschotense amateur te portretteren, stond buiten de speelzaal klaar om met zijn telelens plaatjes te schieten van aangeslagen Leidse spelers. En met alle losliggende stoeptegels en straatklinkers was het zeer de vraag of de trouw meegereisde LSG-supporters, inclusief beruchte hooligans als E. Kuipers en GM de Niet, zich zouden kunnen beheersen. De Voorschotense politie had op deze situatie geanticipeerd want aan het eind van een doodlopende steeg achter een rijtje halfhoog opgestapelde stoeptegels stond een rood-wit hekje met een geel bord: Doorgaand verkeer gestremd.
Rustig als altijd stond playing captain Zwinkels na afloop de kritische pers te woord, rationeel analyserend. "We doen wat we kunnen maar we krijgen deze ploeg niet aan de praat...". Wat nou we, ... ik bedoel je, siste iemand in de menigte. "Het zijn stuk voor stuk goede spelers, maar als collectief falen we keer op keer. Als we iemand zien verliezen, keren we terug naar ons bord en doen we zelf ook meteen een slechte zet. Het zijn standaardsituaties waar we op dinsdagavond ook op trainen. Dan gaat alles goed, maar in de wedstrijd vervallen we toch weer in onze oude fouten.
Of hij spelers niet beter kon maken. "Ik ben vroeger natuurlijk ook aanvaller geweest en probeer daar met Agaian op te trainen. In het begin van het seizoen ging dat goed. Daarna inderdaad minder. Maar bij dat soort grillige spelers is het ook een kwestie van vertrouwen."
Het vragenvuur hield aan en werd steeds persoonlijker. "Mij wordt wel eens verweten dat ik te afstandelijk ben en meer met de spelers moet praten. Maar ik heb bijvoorbeeld niet de levenservaring van een Folkert-Jan Geertsma. En ik praat veel met ze, soms zelfs tijdens de partij als de wedstrijdleider even de andere kant op kijkt. Ik haal na afloop biertjes. Maar dan kom ik meestal armen tekort om op schouders te leggen van hen die die dag slecht gespeeld hebben."
Ook het beleid werd door de pers aan een kritische blik onderworpen. "Groeneweg, Pols, Van de Peut, Derksen, het zijn inderdaad jongens die drukken op de balans. Maar in het verleden hebben zij grootse prestaties neergezet. Je kunt natuurlijk van mening zijn dat er met al dat geld meer rendement gemaakt had moeten worden. Maar ik ben tevreden over de aankoop van De Mooij. Goed, hij kost een paar centen, maar aan hem ligt het niet. En ik heb vanuit de jeugdopleiding Van den Bossche en Van der Heijden naar ons team gehaald. Het blijft koffiedikkijken of deze 8-0 met de ongeslagen Van der Heijden als invaller ook op het scorebord gestaan zou hebben. Ik ben niet bezig met die vraag. Vandaag hebben we het met Evenhuis voor Bosman geprobeerd. Die verloor, maar je kunt van zo’n jongen ook niet verwachten dat hij in zijn eentje het team uit het dal trekt."
De vragen werden nog kritischer en persoonlijker. Wat was nou eigenlijk de visie geweest afgelopen seizoen? En welke maatregelen zouden nu getroffen gaan worden? "We hebben het hele seizoen geprobeerd attractief schaak te spelen. Schaak, waarvoor de toeschouwer naar de speelzaal komt. Maar goed, uiteindelijk gaat het ook om het resultaat, en dat is nu onder de maat. Een oplossing heb ik ook niet direct paraat. We gaan de komende dagen in ieder geval daar verder mee aan de slag. Ik kijk ook kritisch naar mezelf, op welke punten ik mij kan verbeteren. Ik praat ook met de voorzitter en de wedstrijdleider extern, met wie ik beide goede contacten onderhoud. Als het bestuur vindt dat ik op moet stappen, dan stap ik op. Ik ga zelf in ieder geval niet nu de handdoek gooien."
Er schijnt voor aanstaande woensdag al een persconferentie gepland te zijn...
Het zou lastig worden tegen de koploper en het werd ook lastig. Wederom een nederlaag, 6-2 tegen Schrijvers Rotterdam 2. Even na elven waren alle teamleden aanwezig voor de korvee van het in orde maken van de zaal. Dit terwijl de spelers van de overige (bezoekende) teams binnendruppelden, met Karel van der Weide als eerste genietend van een kopje koffie en zijn krantje en onderwijl signerend in zijn meesterwerk dat door enkelen was meegenomen. Tip voor Karel: volgende keer wat exemplaren mee voor de losse verkoop!
Dan de wedstrijd. Voor ons ging het nergens meer om maar de Rotterdammers waren bij een 4-4 nog niet helemaal zeker van het kampioenschap en gingen er dan ook vol tegen aan, ondanks de afwezigheid van de eerste bordspeler.
Na ruim een uur was Yuri als eerste klaar. Zijn buigen-of-barsten stijl pakte dit keer vrij dramatisch uit. Vanuit de opening verloor hij, met wit nota bene, groot materiaal en was het snel tijd om de vlag te strijken. Niet zo heel veel later had Johan de stand weer gelijk getrokken. "Het was een geforceerd mat in 5!", glunderde hij. Kijk, dat gebeurt niet zo vaak. Aan de overige borden was het evenwicht niet al te zeer verbroken en Jaap had een gevaarlijk initiatief tegen een vijandelijke koning die niet direct kon rokeren. Zouden de voorzichtig spelende gasten door de spanning bevangen met een nederlaag naar huis gestuurd worden door de vrijuit spelende musketiers van het vijfde?
Maar zoals zo vaak dit seizoen, met de tijdnood op komst begon het klasseverschil her en der toch weer de doorslag te geven. Uiteindelijk zouden we nog slechts twee remises halen. Aart liet twee torens op de tweede rij toe. Rick kwam in een dodelijke penning. Zelf had ik onvoldoende tegenspel nadat ik op de damevleugel mijn zwakke pion was kwijtgeraakt. Mijn tegenstander bleek trouwens een oud-LSG-jeugdspeler te zijn. Marco leek beter te staan, kwam toen wat onder druk maar offerde in het eindspel een pion om die later weer terug te winnen. De tegenstander, in den lande bekend als wedstrijdleider, vluchtte daarom maar in remise. Wederom een Mooije prestatie van onze Marco!
Bart deed het ook prima aan het topbord. Ook het vluggeren om de 40 te halen ging volgens de toekijkende wedstrijdleider Geralt lange tijd goed totdat zijn stelling met laatste seconden op de klok per zet iets minder werd. Bart deed razendsnel zijn 40e maar met het indrukken sprong de klok van de laatste seconde naar 1:00 uur. Geralt restte niets anders dan de tijdsoverschrijding te constateren.
Jaap had zijn drukstelling mogelijk ergens beter uit kunnen spelen maar was toch in een kansrijk loper tegen paard eindspel terechtgekomen, met een pion meer en ook nog eens pionnen op beide vleugels. Ook in deze eindfase had er misschien meer in gezeten maar de tegenstander liet zich helaas niet afleiden door de kampioenseuforie van zijn teammaten en loodste de partij bekwaam naar remise. Toch weer een klasse invalbeurt van Jaap!
Tot ons aller afgrijzen bleken de anti-helden van het vierde de zaak ook niet droog te kunnen houden, zodat ook zij zullen degraderen naar de promotieklasse. Met de promotie van het zesde wordt het dringen geblazen in die klasse met drie teams en één promotieplek...
De dag werd afgesloten in een Italiaans restaurant. De voorzitter en uw verslaggever probeerden na afloop nog in onze beste maffia-pose de eigenaar te strikken voor een clubsponsoring in ruil voor wat meer bezoekjes na KNSB-potjes. Maar we liepen daarbij een flink blauwtje. De man somde alle goede doelen op waar hij aan meedeed maar het Leidse verenigingsleven kon hij nou niet bepaald als goed doel aanmerken. Wij zullen de naam van het restaurant, waar het eten overigens prima smaakte, dan ook niet vermelden!
Helaas, helaas, het zat er dit seizoen niet in. Ook tegen Promotie Zoetermeer waren er kansen, maar wederom moest het vijfde met de kleinst mogelijke nederlaag huiswaarts keren. Vooraf was er nog een theoretisch kansje op handhaving. Door de nederlaag is degradatie een feit. Elocijfertjes liegen niet altijd.
Aan de invallers lag het niet. Rick en Johan waren afwezig. Jaap van der Heijden mocht zijn goede invalbeurt van de vorige ronde continueren en Bart van den Bosse maakte zijn debuut. Jaap was zelfs als eerste klaar. In een prettig dameloos middenspel koos Jaap ervoor zijn Drakenloper te geven om de witte pionnenstelling te ruïneren en via een paardvork een pion mee te snacken. De tegenstander voorkwam pionverlies maar liet een volle toren instaan. Einde verhaal.
Ook Bart B. was fris begonnen en leek zelfs de zwarte dame in te gaan sluiten. Dat had achteraf ook gemoeten en zou kwaliteitswinst opgeleverd hebben. Nu vervlakte de stelling en resteerde een potremise toreneindspel. Helaas was de aanval van Yuri dit keer niet doorgeslagen en stond hij een volle toren achter. Ongeveer tegelijkertijd waren er twee remisetjes gevallen. Leendert besloot het noodlot niet te tarten en pakte met stukkenactiviteit, een geïsoleerde pion en tijdsachterstand de remise. Marco had mogelijk nog even door kunnen spelen maar winst was ver weg en met een schuin oog op de andere borden werd ook daar tot remise besloten. We stonden met de remises erbij dus weer gelijk.
Aan de topborden hebben we het traditioneel zwaar maar op papier hoefden we toch niet heel veel voor de tegenstander onder te doen. Aart leek eerst zelf aan te vallen maar kreeg vervolgens zelf een aanval over zich heen. Hij ruilde net een stuk te weinig om in de partij te blijven en verloor vervolgens kansloos. Bart G. had eerder in de partij pionwinst versmaad en koos voor de aanval. Het zag er gevaarlijk uit maar de tegenstander verdedigde nauwkeurig. Bart moest weer eens 20 zetten in anderhalve minuut doen. En met een zet of 6 en 10 seconden te gaan... viel vervolgens de klok uit. Het was reeds de derde klok in de twee KNSB-wedstrijden die die middag uitviel, dus onze tip aan de Zoetermeerders luidt om het materiaal maar eens na te kijken! Met een nieuwe klok haalde Bart vervolgens - uiteraard! - de tijdcontrole, maar zijn aanval was niet doorgeslagen en met materiaalachterstand streek hij de vlag.
Als laatste was ik zelf nog bezig. En dat potje zou nog zo'n anderhalf uur gaan duren! Ik kreeg een mooie aanval over de zwarte velden en wit moest een pion inleveren. Het eindspel leek redelijk eenvoudig gewonnen door een koningsmars, maar ik had in mijn vooruitberekening natuurlijk weer even een matje midden op het bord gemist. Gelukkig zag ik mijn dwaling nog net op tijd. Daardoor moest ik weer helemaal terug met de koning. Uiteindelijk kon ik met mijn twee verbonden vrijpionnen gaan promoveren, wat de tegenstander een kwaliteit kostte. Er bleven nog wel wat grapjes inzitten maar in de laatste 2 minuten kon ik de partij dan eindelijk uitschuiven.
Wederom zijn we niet weggespeeld. Maar het heeft dit seizoen niet echt meegezeten. Steeds viel het kwartje net niet goed. Aan de top/middenborden hadden we elke wedstrijd problemen en brachten toch ervaren spelers als Aart, Leendert en ondergetekende te weinig, al was daar voor een flink ratingnadeel. De teamspirit, de opkomst, de gezelligheid, het was er allemaal. Marco heeft zich volledig KNSB-waardig getoond, Bart G. kan het aan bord 1 nog steeds, Yuri pakt met zijn buigen-of-barsten-stijl zijn puntjes mee en de jonge honden Bart B. en Jaap rammelen aan de poort. We hadden graag ook volgend jaar op zaterdag onze kunsten op de 64 velden vertoond. Maar goed, we gaan de komende twee potjes er gewoon ouderwets tegenaan!
Op 7 maart kwam Messemaker 2 op bezoek. Helaas, helaas, aan de reeks nederlagen van LSG 5 heeft Messemaker er weer één toegevoegd. Ons teamresultaat komt uiteindelijk uit op 5 verliespartijen en 3 remises. Natuurlijk is Messemaker 2 over de hele linie sterker dan LSG 5, maar dit is toch wel weer een zware nederlaag.
Wij misten twee vaste spelers. Teamleider Wim geniet van een vakantie. Rick ontbrak wegens familie-omstandigheden. Peter Aalders en Jaap van der Heijden waren gelukkig bereid om hen te vervangen. Om klokke 12 werd door wedstrijdleider Vincent Schenkelaars het startsein ook doorgegeven naar de hoek van de zaal waar wij speelden. En de Garde klokken (waarover zo dadelijk meer) werden in werking gesteld.
Ik zal de gebeurtenissen schetsen in bordvolgorde. Aan bord 1 speelde Bart een spannende partij, met strijd op het hele bord. Alleen met nog ruim 20 zetten te spelen had Bart nog maar 2 minuten over en zijn tegenstander nog ruim een uur. Dit ging fout. Op de 43e zet stond Bart mat. Als extra handicap bleek Bart zo'n Garde klok te hebben, waarbij er niets gebeurt als je de klok indrukt, je voelt alleen maar weerstand. Om die ingedrukt te krijgen moet je bruut geweld hanteren. Dit is dus funest als je in vliegende tijdnood bent. Dus voortaan een digitale klok voor Bart! En wellicht kunnen de Garde-klokken op dit soort euvel gescreend worden?
Zelf speelde ik aan bord 2. Na een turbulente openingsfase kreeg ik als eerste van het team een eindspel op het bord. En was pas als laatste klaar. Het was een voor mij gunstig viertoreneindspel, dat ik uiteindelijk toch niet wist te winnen, dus remise. Marco aan bord 3 werd geconfronteerd met een witspeler die zo'n rustig openingssysteem speelde, waarbij gewacht wordt om te zien hoe zwart zich opstelt en dan hard toeslaan. En Marco had zwart en ging er ook op die manier aan.
Russisch, meende ik te zien op bord 4 bij Johan. Het zag er goed uit, en ik dacht dat Johan overwegend kwam te staan. Maar toen ik later nog eens keek, waren de bordjes verhangen. Zijn tegenstander won in de aanval. Bij Leendert werd via het Frans in een partij waarvan de schermutselingen mij ontgaan zijn, uiteindelijk een lopereindspel bereikt. Daarin stond Leendert een tikje beter. Een remiseaanbod van zijn tegenstander werd dan ook afgeslagen, maar uiteindelijk was het plus niet genoeg voor de winst. Remise.
Aan het volgende bord speelde Peter. Hij bouwde een fraaie stelling op. Dat wekte veel vertrouwen. Ik heb de precieze gang van zaken niet op het netvlies, maar uiteindelijk kwam zijn tegenstander terug in de partij nam het initiatief geheel over en won. Jura vocht op bord 7 zoals alleen Jura dat kan. Het was een compromisloos gevecht. Dit keer was het resultaat helaas negatief.
Tenslotte speelde Jaap op bord 8. Hij bouwde een goede stelling op en uit. Hij won ook nog een pion. Maar toen ik weer langs zijn bord liep was er een eindspel ontstaan dat remise werd.
Conclusies:
De zesde ronde bracht de zesde nederlaag.
Laten we ons opmaken voor het duel om de rode lantaarn in ronde 7.
Zo is er dus altijd weer iets om voor te strijden!
En gaarne aandacht voor het leerpuntje rond de Garde klok.
Afgelopen zaterdag stond voor het vijfde een sleutelduel op het menu in de derde klasse G. Tegen Utrecht 3 (terwijl LSG 4 tegelijkertijd tegen Utrecht 4 speelde...) moesten eindelijk de eerste matchpunten gepakt gaan worden. Het liefst meteen twee anders zou het seizoen zo goed als over zijn. Er werd daarom vooraf flink gebroed op de opstelling. Strategie: de betere aanvallers met wit om ervoor te gaan en de solide spelers met zwart om te stutten.
Dat leek in de praktijk prima uit te gaan pakken. Aart was weliswaar als eerste klaar met een nul. Maar hij speelde dan ook met zwart aan bord 2 en kreeg een theoretische Fransoos op het bord. Ik moet dat ook niet meer spelen en zeker niet tegen een veel sterkere tegenstander, was zijn commentaar. Yuri offerde er in de Siciliaan weer flink op los en kwam weer met een aantal onconventionele zettenreeksen. Wat dacht u van Lf1-b5-f1-g2x(pion)d5?! De zwart koning werd matgezet en Yuri had prima gezien dat zijn eigen koning eenvoudig uit de schaakjes op de damevleugel kon lopen.
Rick was er met zwart ook niet echt aan te pas gekomen. Het leek gelijk op te gaan maar Rick verloor eerst een pion, toen en tweede en bij stukverlies was het tijd om op te geven. Daar stond dan weer een overwinning van Marco tegenover met de witte stukken. Zijn halve troepenmacht had hij geofferd, te beginnen met Lxh7. Er stond zettenlang een stelling op het bord, waar zelfs Fritz dagenlang naar zou moeten kijken voor een definitief oordeel. Kon de zwarte koning nog vluchten richting damevleugel? Zwart koos inderdaad voor dit plan maar verloor onderweg (onnodig?) materiaal, waarna met gelijke materiaalverhouding een sterke vrijpion van Marco de doorslag gaf. Net als Yuri een fraai partijtje!
Vervolgens kon de kersverse doctor Johan het met zwart niet houden. Een kwaliteit meer was onvoldoende om de witte pionnen en de actieve stukken te compenseren. 3-2 achter, maar met drie stellingen over variërend van beter tot gewonnen.
Het beste was mijn eigen stelling. Het leek een bloedeloos potje te worden, tot mijn tegenstander door een platte onderste-rij-truc een pion inleverde. Met loper tegen paard en pionnen op twee vleugels en allebei nog een toren, moest dat toch soepel uitgetikt gaan worden. Het goede plan van torenruil werd zo onhandig uitgevoerd dat de stelling inmiddels remise was geworden. Met de druk van tijdnood en enige frustratie in mijn lijf produceerde ik een grafzet die mijn tegenstander de mogelijkheid gaf tot een paardoffer waarna promotie volgde.
Een stevige streep door de rekening: 4-2 achter in plaats van 3-3. De resterende partijen moesten gewonnen worden. Bart was intussen lekker bezig. Tegenstander Marcel van Os, de tweelingbroer van Albert, had verzuimd Barts a-pion gratis op te ruimen en moest dat flink bezuren. De a-pion werd professioneel ingeruild voor een vrije d-pion waarna de slechte stand van de zwarte koning in combinatie met dreigende promotie de rest deed. Wederom een klasseprestatie van Bart!
Helaas was de stelling op het bord van Leendert inmiddels niet meer te winnen. Sterker nog, het ongelijke lopereindspel was inmiddels verloren. Leendert ruilde zeer onhandig de dames af, hield toen de witte koning niet goed op afstand, zodat de vrije h-pion in combinatie met de vrije a-pion kon gaan beslissen. Op de website van Utrecht staat nog wel hoe Leendert eerder in de partij toe had kunnen slaan...
Maar goed. Daar kopen we niets meer voor. Doordat de concurrentie ook punten heeft gepakt gaapt er een kloof tussen Promotie 2 en LSG 5 met 0 matchpunten en de staart van het peloton op 5 matchpunten. We krijgen uiteraard Promotie nog, maar er moeten wonderen geschieden willen we erin blijven.
Afgelopen zaterdag stond Dordrecht (zonder toevoeging, dus het eerste team) op het menu. Helaas was kopman Bart verhinderd en was ook Johan niet beschikbaar omdat hij zich aan het voorbereiden was op zijn promotie tot doctor in de getaltheorie. We trokken ons niets aan van al die Elopuntjes (scorebordjournalistiek!) en gingen fris er tegen aan. Invallers waren Huib Nieuwland en Peter Aalders. De laatste was echter bij aanvang van de wedstrijd in geen velden of wegen te bekennen en kwam een kwartier later bezweet binnen. Wat was er gebeurd? Terwijl zijn vrouw zijn kapsel voor de wedstrijd nog even aan het millimeteren was, begaf de tondeuse het. In plaats van met een half geschoren koppie op tijd achter het bord plaats te nemen, verkoos Peter ervoor om zijn kapsel te fatsoeneren teneinde meer indruk op de tegenstander te maken.
Het mocht allemaal niet baten. De eindcijfers logen er niet om toen de kruitdampen opgetrokken waren: 1 - 7. Ik kan me niet herinneren zelf in teamverband ooit zo fors verloren te hebben. "Sterkte met het verslag!" sprak de webmaster mij bemoedigend toe toen ik het Denksportcentrum verliet (gedesillusioneerd maar met een mooie analyse van Rudy van Wessels partij door de maestro zelf rijker!). En voordat ik inspiratie had om ook maar een letter op papier te zetten, was er op de site al een link verschenen naar het verslag van de Dordtenaren. Objectief en geen speld tussen te krijgen. Eigenlijk wilde ik het daar dan ook bij laten. Maar de tegenstanders waren zo coulant om geen LSG'er met naam en toenaam te noemen.
Daarom even een quizje à la Per Seconde Wijzer. U krijgt 8 namen en steeds een omschrijving van de partij. Aan u de taak... etc. Wacht, eentje krijgt u vast kado. De man die op bord 6 beheerst zijn zetjes uitvoerde, de druk opvoerde, geen kansje weggaf, materiaal won en de partij netjes uittikte was... natuurlijk Marco de Mooij!
U kunt kiezen uit de borden:
Antwoorden: a8 b4 c2 d3 e1 f5 g7
[Selecteer de tekst]
Hagelbuien met windstoten, ontregeld openbaar vervoer, de intocht van Sinterklaas, gesprekken over gestolen fietsen, af-en-aan rijdende hulpdiensten met zwaailicht tijdens de partij, iemand die het volume van de boxen van zijn bolide op de benedengelegen parkeerplaats even testte, een Ethiopisch verrassingsmenu na afloop...kortom ingrediënten genoeg voor zeker geen alledaagse zaterdag-KNSB-wedstrijd. Alledaags was wel dat het vijfde wederom te licht bevonden werd voor de derde klasse landelijk. Met 5-3 weigerde het derde Delftse team (de reserves van de reserves...) de Sinterklaasgedachte te omarmen.
We speelden deze ronde tegelijk met het derde dat tegen het eerste team van Delft moest. We besloten een voorbeeld aan hun professionaliteit te nemen. De zaterdagochtend diende er snel ontbeten te worden om in gezwinde spoed op het station te verzamelen met onze hogergeplaatste collega's. Dit alles op een tijdstip, waarmee we de Delftse speellocatie zelfs in wandelende ganzenpas op tijd bereikt zouden hebben. Maar goed, die Nederlandse Spoorwegen zijn ook niet altijd een even betrouwbare partner. Bijna een uur voor aanvang bleek gelukkig net iemand het speellokaal geopend te hebben. Op koffie moest nog wel even gewacht worden.
De wedstrijd. Na ruim twee uur spelen leek het balletje dit seizoen dan eindelijk de goede kant voor ons op te gaan rollen. Johan stond duidelijk minder, maar Aart (pion voor en activiteit), Marco en ikzelf hadden prettige plusjes.
Als eerste was Yuri klaar met een vol punt. Armenië zit op schaakgebied in de lift! Het was wederom een typische Yuri-partij. Flink wat gerommel, een stelling die op instorten staat. Maar via slinkse manoeuvres bleef Yuri druk houden en het de tegenstander lastig maken. Toen deze in tijdnood alle lastige dreigingen niet meer kon pareren, perste onze nieuwe topscorer er een fraai matje uit.
Bart kwam er dit keer niet aan te pas op het topbord. Ruim een kwartier te laat (over professioneel gesproken, volgende keer graag op tijd Bart!), zoals gewoonlijk veel tijdverbruik en voor zover ik het gevolgd heb weinig kansen met wit. Aart stond zoals gezegd mooi, maar speelde het eindspel met een pion meer te weinig doortastend om zelfs nog maar de remise te bereiken. Overigens fraaie techniek van tegenstander Barendse in het eindspel. Bij Peter, invaller voor Rick, weinig muziek in de partij, die naar remise kabbelde. Johan kwam vanuit de opening materiaal achter, vocht als een leeuw en wist de strijd nog flink te rekken, maar de tegenstander maakte geen grote fouten meer. Tussenstand 3½ -1½ maar met nog drie borden waarop wij beter stonden.
Leendert zag geen goed plan om verder te komen in de strijd tegen de geïsoleerde pion en koos voor zetherhaling. Desalniettemin een mooie prestatie van Leendert. Marco stond zeer goed. Misschien iets te vroeg de dames geruild waarna het lastig (maar misschien niet onmogelijk?) was om het ongelijke lopereindspel met allebei een toren te winnen. Nadere Fritz-analyses moeten uitkomst bieden. Helaas, helaas, wederom geen matchpunten dus. En zelf had ik tevergeefs de rug gekromd. In een partij waarin ik positionele plusjes had, brak zwart zijn stelling open. Het zag er allemaal gevaarlijker uit dan het was. Fritz liet een mooie kwaliteitswinst voor mij zien, die ik in tijdnood gemist had. Er resteerde een dame-eindspel met pion meer, maar eeuwig schaak viel alleen te ontlopen door een verliespoging vanwege de vijandelijke vrijpion. Ook remise en dus 5-3.
Na afloop geen Chinees maar de Ethiopiër, uitgezocht door Eelco. Belangrijkste argumenten: bananenbier, honingwijn en "je kunt er met je handen eten". Ideaal voor de McDonalds generatie derhalve. Ondanks een volksverhuizing omdat men dacht dat wij de groep waren die gereserveerd had, en ondanks de warrige bediening (ooit gespiekt op het bestelbriefje van een Ethiopische horeca-dame?) smaakten spijs en drank prima! Met tramlijn 1 terug naar Den Haag werden de stellingen van Johans proefschrift nog even aan een kritische blik onderworpen. Bij de volgende ronde is ons team een doctor rijker!
En hoe het nu met die gestolen fietsen zat? In de gesprekken op weg naar het Delftse clubhuis roemde ik de Leidse openbare veiligheid. Nog nooit was immers mijn fiets in de Sleutelstad gestolen! 's Avonds bij terugkomst... afijn u raadt het reeds. Gelukkig reden er nog bussen.
Het vijfde heeft ook de tweede wedstrijd in klasse 3G verloren. Hoewel er wat kansjes waren op een beter resultaat, is de 2½ - 5½ overwinning van de bezoekers uit Oud Zuylen niet serieus in gevaar geweest.
Aart, die het WK senioren in Duitsland speelt (2 uit 5 zie ik op de site), en een jet-laggende Leendert waren deze keer verhinderd. De invallers waren echter zeker gelijkwaardig en bovendien twee oude bekenden uit de tijd dat het roemruchte vijfde zelfs naar de tweede klasse promoveerde: Ernst Gevers en Peter Aalders.
Onze tegenstanders waren een kleine 150 Elopuntjes per bord sterker en wie niet sterk is... Afijn, er moest een tactisch plan bedacht worden. Ernst had wel trek in een sterke tegenstander en ging voor het topbord. Verder leek het een goed idee om De Muur van het Vijfde, Rick, op bord 2 te plaatsen voor de remise. Verder alles redelijk op rating, waarbij de soepel spelende Marco het ietsje hoger aan bord 5 mocht gaan proberen.
Aan alle borden werd mooi strijd geleverd, alleen ons tijdverbruik baarde mij enige zorgen. Je ziet dat wel vaker bij grotere krachtverschillen: qua stelling gaat het allemaal redelijk totdat de tijd een woordje gaat meespelen. Ernst had een lastig middagje, steeds een klein positioneel nadeeltje en na het eerste echte foutje stortte zijn stelling in. Yuri had intussen een typische Again-partij en won fraai! Een prestatie om trots op te zijn. Helaas had de tegenstander van Peter inmiddels veel activiteit voor een pion, waardoor onze man het niet droog hield. Marco ging lang niet slecht maar helaas ook in de tijdnoodfase ten onder. Dus 3 - 1 achter.
Bart stond een gezonde pion en zeeën van tijd achter. In het eindspel moest hij nog 23 zetten doen in 2 minuten en 10 seconden (misschien overdrijf ik iets, maar zeker niet veel). Vervolgens denkt-ie over de eerste zet meer dan een minuut na waarna de teller bleef steken op 1.06. Vervolgens zette hij steeds vrijwel a tempo, kwam een kwaliteit tegen een pion voor, verdedigde de dreigingen van het vijandelijke loperpaar subliem, waarna de tegenstander eieren voor zijn geld koos en remise aanbood. Wederom een fraaie prestatie van Bart!
Zelf had ik een vlijmscherpe pot, terwijl ik door mijn verkoudheid en wattenkop me voorgenomen had er een rustig schuifmiddagje van te maken. Eerst kreeg zwart aanval, daarna kon ik de aanval overnemen, won een kwaliteit en kreeg een gevaarlijke vrijpion op h7. Toen moest ik zelf weer terug. Net toen ik dacht dat de verdediging weer helemaal onder controle was en ik met nog drie zetten voor de tijdcontrole aan promotie begon te werken, verraste de tegenstander mij volkomen met een fraai paardoffer dat ik geheel gemist had. Dame halen had nog wel gekund maar mat was onvermijdelijk.
De nederlaag werd daarmee een feit. Johan had steeds een plus gehad maar in het eindspel verwaterde zijn voordeel. Helaas remise. Als enige was Rick nog bezig. Terwijl iedereen denkt: "Mmwah, dat moet-ie toch remise kunnen houden", zit Rick dan gekromd, zuchtend en hoofdschuddend achter het bord alsof verder spelen hopeloos is en hij maar beter op kan geven. En dat terwijl hij toch zeker de potentie heeft om de prestatie van Folkert in de promotieklasse van vorig seizoen te evenaren of te verbeteren (allemaal remises). Afijn, de laatste klipjes werden omzeild, er werden weer wat stukken geruild en toen hield ook de tegenstander het voor gezien.
Met DSC Delft 3 krijgen we over drie weken weer een iets minder sterke tegenstander. Ieder van ons kan een goede pot spelen, dus we gaan er wederom voor!
Het staat vast dat het voor het vijfde een lastig seizoen wordt. Met een gemiddelde rating van rond de 1860 en slechts één speler in de 1900 (Bart) zijn we veruit het zwakste team in de poule, en trouwens ook in de gehele derde klasse. Een blik op de opstellingen van alle teams leerde tevens dat de openingswedstrijd tegen Bobby Fischer Wassenaar meteen het duel der degradatiekandidaten zou worden. Scherpte was geboden. Wij vertrouwden op de routine van Leendert en Aart, aangevuld met talenten Johan en Marco. De laatste maakte zijn debuut in de landelijke competitie.
Yuri was als eerste klaar. Hij had de opening netjes overleefd en een remise gescoord. Marco bracht ons op voorsprong met een nette partij. Dat hij eerder met een uiterst verrassende zet (opgemerkt door Rick) een dame had kunnen winnen, was slechts voor de statistiek. Aart, onze man in vorm, was goed bezig maar ging in een van beide kanten vlijmscherpe aanvalspartij in tijdnood ten onder. Leendert was ook prima op weg maar nam op een gegeven moment met het verkeerde stuk terug. Daarna was het in plaats van een stelling die vanzelf speelde meteen moeilijk. En met weinig tijd ging ook hij uiteindelijk eraf. Bart had een gelijkopgaande partij, haalde zijn gebruikelijke tijdsachterstand gelukkig onderweg netjes in en drong in wederzijdse tijdnood met mooie manoeuvres de vijandelijke stelling binnen. Even voor het mat gaf zijn jonge tegenstander op.
Zodoende dus 2½ - 2½ met nog drie potjes bezig. Zelf had ik een lastig middagje tegen dubbellid Eric van der Marel. Eric bouwde een klein positioneel plusje langzaam uit, terwijl hij elke vorm van mijn tegenspel nauwkeurig in de kiem smoorde. In plaats van een pionoffer probeerde ik verwarring te stichten door het over het bord gooien van een vol glas bitter-lemon, waarvan ik nog maar juist een enkel slokje genomen had. Emmertje, doekje, stelling reconstrueren en op een andere plek (om de borden 1 en 3 niet te storen) verder spelen. In de daarop volgende tijdnood maakte ik nog een slippertje waardoor ik met twee pionnen minder het toreneindspel inging. Het was duidelijk dat er aan de andere twee borden een overwinning moest gaan vallen voor de 4-4.
Inmiddels had ik tegen Rick, die in een viertoreneindspel met een zeer klein plusje zat, iets gezegd in de trant van "Als Johan wint, mag jij remise maken." Rick maakte hieruit op dat Johan toch wel zou gaan winnen en bood zonder verder overleg remise aan. Nu stond Johan ook wel erg prettig in het dame-eindspel, maar met al die mogelijke schaakjes weet je het nooit. Hij ruilde de dames en nadat aan beide kanten een nieuwe dame gehaald werd, stond Johan twee boeren voor en was hij ook nog eens aan zet. Luttele zetten later was hij een pionnetje kwijt. En ... bood ook hij verrassenderwijs uit eigen beweging remise aan! Dat werd uiteraard onmiddellijk geaccepteerd.
Uit frustratie speelde ik nog maar een zetje of tien alvorens Eric te feliciteren met zijn partij en de matchpunten. Twee zaken zijn duidelijk: