LSG heeft na de onnodige nederlaag tegen Groningen de draad weer opgepakt. Met 6½ - 3½ werd tegen HMC Calder revanche genomen voor de ruime nederlaag die ons toen in degradatieproblemen bracht. LSG is nu al definitief veilig. Strijden voor persoonlijke successen (lees titelnormen), eventuele plaatsing voor het Europese clubkampioenschap en een plaats in het linker rijtje, dat is waar het nu verder om gaat.
In de week voorafgaand aan de wedstrijd had Edwin mij benaderd met de vraag of een eventuele snelle remise toegestaan was. Hij wilde graag zo veel mogelijk meemaken van de viering van de eerste verjaardag van zijn dochtertje. Ik had daar geen moeite mee, zijn tegenstander Twan Burg echter wel. Het aanbod na 11 zetten werd geweigerd. Om toch maar zo snel mogelijk klaar te zijn bleef Edwin vervolgens in hoog tempo spelen. Opvallend genoeg leek dit zijn spel eigenlijk alleen maar ten goede te komen. Na circa 2½ uur spelen was zelfs een vol punt binnen!
Sinds zijn terugkeer in het eerste van LSG loopt het bij Ivo nog niet echt lekker. Tegen Niels Ondersteijn verkreeg hij wel weer een goede stelling, won een pion, maar kon toch weer net niet tot winst komen (1½-05). Martin pakte tegenstander David van Kerkhof heel hardhandig aan. Al na 14 zetten werd er een paard op f7 geofferd. Het ziet er allemaal correct uit. In elk geval leverde het in de partij al snel een vol punt op. 2½-0½ na nog geen drie uur spelen.
In de tijdnoodfase werd hier weer twee volle punten aan toegevoegd. Chiel is goed in vorm, ondervond ook Michiel Abeln. Er werd scherp gespeeld en ook hier geofferd. Met succes. Eelke had in de tijdnood nog bijna een halfje verspeeld. Met een kwaliteit voorsprong en een riante stelling gaf hij Ton Verhoeven een kans op eeuwig schaak. Dit werd gelukkig gemist, waarna het punt toch werd binnengehaald.
Rudy zorgde tegen Geert van de Stricht kort na de tijdcontrole voor het eerste matchpunt. Langzaam maar zeker was het meeste materiaal afgeruild. Toen de rust na de tijdnood terugkeerde zagen de kemphanen de nutteloosheid van verder strijden dan ook snel in. De definitieve beslissing viel pas in het laatste uur. Mark van der Werf had tegen Erik van den Doel een prettig eindspel bereikt met een kwaliteit voorsprong. In alle rust werd dit naar winst gebracht. Mark behield hiermee goede kansen op een GM-norm.
In de slotfase mocht HMC nog wat terug pakken. Jan-Willem de Jong was tegen Jasper Broekmeulen na het openbreken van de stelling in uiteindelijk onoverkomelijke problemen gekomen. Bij Raoul had ik geruime tijd een remise verwacht. Tegenstander Paul Span toonde uiteindelijk toch de kracht van een loperpaar. De partij van Michiel tegen Remco Sprangers was er een met wisselende kansen. In de tijdnood had Remco een grote kans gemist, in de vluggerfase liet Michiel de winst liggen remise was het logische gevolg.
Volgende ronde uit tegen Homburg Apeldoorn mogen we proberen aan te tonen dat we in dat linker rijtje thuis horen.
Geheel onverwacht werd dinsdag 23 februari een vrij bizarre dag. Zonder rekening te houden met het programma van de Olympische Spelen was er met AAS afgesproken dat we die dag zouden strijden om een plaats bij de laatste acht in de KNSB-beker. En uitgerekend op die dag werd natuurlijk de 10 kilometer schaatsen bij de heren gereden en uitgerekend die afstand werd uiteraard vroeg verreden.
Schaatsen hoor ik u denken. De S in LSG staat toch voor schaken? Dat klopt, maar schakers zijn soms ook schaatsliefhebber en dat was te merken ook. Na nog geen 20 zetten werden bij het treffen tussen Edwin en Aldert-Jan Keesen de stukken weer in de beginstand terug gezet. Remise en weg was Edwin met de mededeling: "Als we nog moeten snelschaken dan bel je me maar." Teamleider schaatsmat zullen we maar zeggen.
Gelukkig is de sfeer onder de spelers van het eerste goed en had dit absoluut geen motivatieproblemen tot gevolg. Wel werd er uiteraard al snel besloten na elf uur Edwin nog even te laten schrikken, maar dat lijkt me niet meer dan logisch.
Terug naar de bekerstrijd, waar nog een schaatsliefhebber achter het bord zat. Raoul wilde ook gaan kijken, maar omdat zijn partij ook voor de interne competitie van belang was koos hij, geholpen door een wat erg frivole openingsopzet van tegenstander Marco de Groot, voor een wat andere taktiek: Je jaagt de vijandige koning snel naar het onveilige midden richt vervolgens het nodige zware materiaal op dat midden en dan blaas je de gehele verdediging op. Tegenstander schaatsmat en Raoul ook snel naar de TV.
Terwijl ik steeds meer vertrouwen kreeg in met name de stelling van Jan-Willem (nee, hij heeft niet minder gestaan, maar de stelling werd gewoon ook voor mij steeds duidelijker) kwam Edwin onverwacht weer het Denksportcentrum binnen. Er bleek nog een variant van schaatsmat te bestaan: Je kan als onverslaanbare schaatser door je coach "verslagen" worden. Eigenlijk niets vreemds aan, spelers uit het eerste die naar mijn adviezen gaan luisteren verliezen volgens mij ook, maar voor Edwin was er gelijk niets meer thuis te vieren en dus kwam hij maar kijken of er in het Denksportcentrum nog iets te vieren was. En dat moet ik dan wel weer toegeven, de timing van Edwin was perfect, want kort na zijn schaatsverslag incasseerde Jan-Willem het beslissende punt.
Chiel ging vervolgens tegen Jeffrey van Vliet nog tot het uiterste. Helaas bleef de beloning, ongeacht wat hij ook probeerde, beperkt tot een halfje. 3-1 winst dus. Met het jeugdige Kennemer Combinatie gaan we nu strijden om een plek op de finaledag.
Na een lange reeks van gelijke spelen was LSG er dit jaar op gebrand Groningen een keer een nederlaag toe te brengen. Heel lang heeft het er naar uit gezien dat dit ook zou gaan lukken. Fouten en foutjes in de tijdnoodfase en in het zesde uur zorgden ervoor dat de feeststemming volledig omsloeg. Met 6½-3½ kreeg Groningen mijn inziens toch wel erg veel meer dan verdiend was. Hoewel je natuurlijk ook kan stellen dat dit een keiharde les in efficiëntie was.
Omdat de wedstrijd samenviel met een ronde van de Bundesliga wisten we dat Groningen verzwakt achter de borden zou verschijnen. Maar de mate waarop het thuis spelende team was verzwakt was toch wel heel veel erger dan verwacht. De toch al aanwezige hoop op een goed resultaat werd hierdoor alleen maar verder aangewakkerd.
Op één bord werd het in elk geval al snel duidelijk wie er ging winnen. Edwin leek tegen Riemens meer last van zijn jetlag (vrijdag teruggekeerd uit Suriname) te hebben dan van het zwarte tegenspel. Met een pionoffer werd een groot aantal zwakheden bloot gelegd en na ongeveer drie uur spelen was het punt binnen.
Pas in de tijdnoodfase veranderde er het nodige in deze stand. Eelke speelde tegen Lanchava een speculatieve partij. De diverse pionoffers maakten de stelling lang onduidelijk. In de tijdnoodfase bleek de compensatie toch te gering: 1-1. Ook bij Mark een pionoffer, alleen hier van tegenstander Rotstein. Mark was niet onder de indruk van de vrijpion op d6, die de grootmeester hiermee verkreeg. Nadat hij het kleinood geneutraliseerd had werden de kansen op winst groot. Het einde werd versneld door tijdsoverschrijding: 2-1.
Chiel vergrootte de voorsprong tot 3-1. Hij kwam tegen Hoeksema goed uit de opening. In de tijdnood wisselden door fouten de kansen. Het was uiteindelijk Hoeksema , die de grootste fout maakte, hij gaf een dame weg. Het zou uiteindelijk het laatste lichtpunt zijn in de wedstrijd.
De twee nederlagen die hierna werden geïncasseerd (Martin tegen Lobzhanidze en Jan-Willem tegen Brandenburg) waren nog wel regelmatig tot stand gekomen, maar de rest valt meer onder de categorie drama. Ivo, had lang een totaal gelijke stand tegen Joost Wempe, ging in het middenspel bijna te ver met een pionnen opmars op de damevleugel, maar kwam toch nog in een volgens mij goed houdbaar paard-eindspel terecht. Ik moet een goed kijken of deze inschatting te optimistisch was, in elk geval ging de partij voor Ivo als nog verloren.
Rudy had de held van de wedstrijd moeten worden. De opening was nog wel voor tegenstander Sokolov geweest, maar naarmate de partij vorderde nam Rudy het heft steeds meer in handen. Op een zeker moment had hij niet alleen een goede stelling, maar ook nog eens twee pluspion. Aan de lichaamstaal van Sokolov was ook duidelijk te merken dat het niet goed ging. Het missen van Lf4 in de tijdnood betekende niet alleen het missen van de vrijwel zeker winst, het gaf ook gelijk countermogelijkheden voor Sokolov. Zijn loper kon via b8 op g3 terecht komen en daarna was het allemaal niet zo duidelijk meer. Na ruim 5½ uur spelen bleef er een volledig gedesillusioneerde Rudy achter het bord over.
De laatste twee uitslagen zorgden er voor dat de pijn alleen maar vergroot werd. Raoul had tegen Rietman een goede stelling met kwaliteit voorsprong in de tijdnoodfase vergooid. Nog een fout in het eindspel was de definitieve genadeklap. Dat Michiel ten slotte ondanks een pion voorsprong in het paard eindspel tegen Slagter niet tot winst kwam is alleen nog van belang voor de statistieken.
Hopelijk heeft het avondje stappen in Groningen bij een aantal spelers het verwerkingsproces voldoende versneld en kunnen we thuis tegen HMC begin maart weer een keer tot winst komen.
In verband met de weersomstandigheden liet de competitieleider van de KNSB het afgelopen zaterdag aan de teams over zelf te bepalen of er gespeeld zou gaan worden of niet. Ik heb niet alle klassen nagelopen, maar in de meesterklasse zijn er in elk geval twee niet door gegaan. Hier is nu weer een nieuw probleem mee ontstaan. Reglementair moet er gespeeld worden voor de zesde ronde en dat zal met ook Corus op komst niet altijd even gemakkelijk in te plannen zijn. Volgens mij is het verstandiger in de toekomst net zoals in de afgelopen seizoenen geen ronde in januari te verspelen.
Het tweede maakte overigens dankbaar gebruik van de vrijbrief van de competitieleider. Door afgelasting van hun wedstrijd wisten de spelers opnieuw corvee te ontlopen (alleen Wim kwam sportief zijn "plicht" vervullen!) en wederom aan de spelers van het eerste over te dragen. De spelers van Schrijvers Rotterdam en van LSG hadden goed rekening gehouden met de omstandigheden en waren ruim op tijd aanwezig. Er viel dit jaar dus niet te profiteren van afwezigheid dan wel laat arriveren van spelers van Rotterdam en ja dan weten we dat het lastig gaat worden om matchpunten te scoren. Er is door iedereen veel inzet getoond, maar uitzichten op een goed eindresultaat zijn er eigenlijk niet echt geweest.
Slechts één partij werd binnen de veertig zetten beslist. Jan-Willem kwam tegen de voor Frans Cuijpers ingevallen Rini Kuijf in een mindere stelling terecht. Een remise aanbod van Rini werd dan ook vrijwel onmiddellijk aanvaard. Direct na de tijdnoodfase haalden ook Chiel en Edwin een half punt binnen. Chiel had het geruime tijd lastig tegen Luc Winants. Precies op tijd kon hij al het materiaal op de damevleugel afruilen, waarna een gelijkstaand eindspel overbleef. Edwin had tegen Peng lang een klein voordeel, maar serieuze kansen zijn er volgens mij niet geweest.
Tussenstand 1½ - 1½ dus na vier uur spelen. Maar met voornamelijk betere stellingen voor Schrijvers Rotterdam zag het toen al heel slecht uit. Eelke speelde een bijzonder scherpe partij tegen topscoorder Martin Martens. Of zijn offers correct waren weet ik niet (ik raad iedereen aan de partij na te spelen en hier zelf een mening over te vormen). Het leverde uiteindelijk in elk geval nog wel een half punt op door eeuwig schaak. Bij Michiel ging het minder goed. In de opening had hij tegen Maarten Solleveld een kwaliteit gegeven. Ongetwijfeld met het doel verder in de partij het paard op a8 op te halen en zijn loper op c8 te bevrijden. Bij de analyse zag Michiel een duidelijk verbetering in de praktijk kwam het paard gewoon weg van a8 en werd tenslotte de loper op c8 gevangen.
Nog één keer kwamen we op gelijke hoogte. Martin veroverde na lang laveren een pion tegen Etienne Goosens. In de tijdnood leek hij het nog even te laten liggen, maar een ver opgerukte vrijpion op de a-lijn leverde toch nog een vol punt op (3-3). Daarna ging het hard mis. Ivo heeft tegen Jan Willen van de Griendt weinig kansen gehad. Aan het einde van het middenspel kwam hij een kwaliteit achter. De kwaliteit werd vervolgens teruggeofferd voor een ver opgerukte vrijpion, die uiteindelijk voor te veel problemen zorgde.
Mark had na een zet of 20 een remiseaanbod gekregen van Dimitri Reinderman. Na een korte blik op de overige stelling koos hij voor doorspelen en gaan voor alles of niets. En zoals zo vaak wordt het dan niets.
De wedstrijd werd vervolgens beslist door een nederlaag van Raoul tegen Jeroen Bosch. Ik dacht dat er geruime tijd niet veel aan de hand was, maar een zwakke pion op e6 zorgde voor te veel problemen. Er werd nog wel lang doorgespeeld in het eindspel, maar dit was toch echt kansloos. Rudy maakte de nederlaag voor ons nog een beetje dragelijk. Op de 40e zet had hij nog remise aangeboden zonder er eigenlijk erg in te hebben hoe goed hij toen al stond. Gelukkig werd het voorstel geweigerd en kon Rudy uiteindelijk nog toeslaan in een toren-eindspel.
Direct na de publicatie van mijn voorbeschouwing werd ik door bijna iedereen voor dwaas aangezien. Kans op een vijfde plek, tja die opmerking kon natuurlijk alleen komen van een dwaze optimist, zonder enig besef van de realiteit. Maar na vier ronden staat LSG toch mooi in het linker rijtje: gedeeld vierde met Utrecht, en we hebben HSG en Utrecht uit dat linker rijtje al als tegenstander gehad. Kortom het eerste is op de goede weg.
Opnieuw verliep de aanloop naar een competitiewedstrijd rommelig. Er waren uiteindelijk twee invallers nodig en bij het rijden naar Enschede kwamen twee auto's (goed voor 6 spelers en ondergetekende) vast te staan in een "onbekende" file. Na geruime tijd stil te hebben gestaan begon de stress langzaam te komen, maar plotseling kon er weer gereden worden. We kwamen uiteindelijk slechts enkele minuten te laat. Na mijn auto en die van Rudy op een goede plek (d.w.z. toegestaan en gratis) te hebben weggezet kon ik in de speelzaal vaststellen dat de schade bij tegenstander Braceland ESGOO nog veel groter was. Tegenover het gemis van Edwin en Eelke aan onze kant stond de afwezigheid van Feygin, Fiebig en Richter. En terwijl wij slechts enkele minuten te laat kwamen Jaap de Jager en Ron Wagenaar bij ESGOO tussen de 45 en 50 minuten te laat. ESGOO had trouwens nog iets positiefs voor de captain in petto. Alle partijen werden live via internet verspreid en in een zaal met behulp van een beamer op een scherm geprojecteerd. Ik hoefde op die manier niet de hele tijd in de niet al te ruime speelzaal rond te lopen, maar kon rustig onderuit gezakt in een luxe fauteuil alles aanschouwen.
En wat ik zoal zag deed mij veel genoegen. Zelden heb ik bij een competitiewedstrijd zo relaxed mee kunnen maken. Er werd veel geofferd (aan beide kanten), waarbij ik al snel alle vertrouwen had in een goede afloop.
Mark opende na iets meer dan drie uur spelen de score. Tegenstander Jaap de Jager kwam zoals hierboven al vermeld veel te laat en kon ruim twee uur later dus al weer vertrekken. Met een pionoffer liet Mark weinig heel van de kreupele openingsopzet van zwart. Op bord vijf troffen de twee kopmannen Jan-Willem en Rafael Fridman elkaar. Ik vond de stelling geruime tijd zelf lastig in te schatten, maar Jan-Willem bleek achteraf alles goed onder controle gehad te hebben. In een stelling die hij nog geruime tijd risicoloos door had kunnen spelen nam hij, met het oog op het verdere wedstrijdverloop, een remiseaanbod aan.
We liepen vervolgens snel uit naar 4½ - ½. Invaller Arthur Pijpers maakte zijn faam als punten scorende zwartspeler overtuigend waar. Tegen Sarah Hoolt won hij in het middenspel een tweetal pionnen, waarna het snel afwikkelde naar een gewonnen toreneindspel. Chiel had tegen Paul Bierenbroodspot voldoende aan slechts één pion, maar dat wel in combinatie met een sterke aanval. Met zijn dame en een tweetal paarden blies hij de verdediging op.
Gelukkig was de verdediging van Michiel meer solide. Frank Kroeze had tegen hem al snel een stuk geofferd. Wat Frank wellicht niet wist was dat Michiel het type stelling al een keer bestudeerd had. Kortom de verdediging werd goed opgebouwd en toen het investeren van nog meer materiaal nog altijd niets opleverde werd de strijd gestaakt. Raoul had gehoopt, en ik had eigenlijk verwacht, dat hij vervolgens de twee matchpunten binnen zou brengen. Hij had bijna de gehele partij voordeel en kort voor de tijdcontrole stond hij mijns inziens toch echt gewonnen. Maar ook dit keer flest hij min of meer zich zelf, waardoor tegenstander Ron Wagenaar nog met eeuwig schaak weg kwam: 5 - 1.
Het opsteken van een volle hand op de vraag van Martin naar de stand (en ja, ik heb alle vingers nog), maakte voor de naast hem zittende Rudy duidelijk dat het niet langer nodig was zich zelf te pijnigen. Hij had tegen Oscar Lemmers de gehele middag zo goed als niets kunnen bedenken dan wel zien aankomen. Als je dan vervolgens ook nog materiaal inboet dan gaat het natuurlijk niet goed.
5 - 2, tijdcontrole en gezien de resterende stelling zou het tweede matchpunt op zeker ook binnen worden gehaald. Die eer was weggelegd voor Martin. Tegen Jaap Vogel had hij een kwaliteit geofferd voor een zeer sterk pionnenblok in het centrum. Hij kon het blok echter niet echt in beweging brengen. Herhaling van zetten bracht wel het beslissende halfje.
Ivo leek Peter Bolwerk al snel een nederlaag toe te gaan brengen. Na een scherpe opening werd het nodige materiaal gewonnen, maar Bolwerk bleef met wat vrijpionnen lastig en listig verzet bieden. Uiteindelijk offerde Ivo maar wat van zijn materiaal terug om in een technisch gewonnen eindspel terecht te komen. Het duurde daarmee misschien wat langer, maar het werd wel een risicoloze zege.
Risico's waren er wel volop genomen door Jeroen Blokhuis. Tegen de voor ESGOO debuterende Ilja Baumler had hij om erger te voorkomen een stuk geofferd voor drie pionnen. In de aanloop naar de tijdnood slonk de compensatie echter. De tijdsproblemen zorgden er toch nog voor dat de gok goed uitpakte. De jonge Duitser liet een stuk in staan, waarna Jeroen terecht kwam in een kansrijk eindspel met een pluspion. Hij tikte dat vaardig uit.
Na drie seizoenen met spannende wedstrijden, maar slechts één matchpunt werd nu dus wel heel erg hard toegeslagen tegen ESGOO. In tegenstelling tot voorgaand seizoen werd optimaal geprofiteerd van afwezigheid van Bundesliga-spelers en dat terwijl wij toch ook verzwakt waren. De volgende wedstrijd tegen Schrijvers Rotterdam zal naar verwachting heel veel lastiger worden.
In de aanloop naar de eerste bekerwedstrijd van dit seizoen, hoorde ik deze opmerking een aantal keren vallen. Zelf heb ik hem volgens mij ook een aantal keren gemaakt, waarbij ik het in elk geval serieus bedoelde. Ik was dan ook blij dat er veel belangstelling was vanuit het eerste om tegen het in de NHSB-competitie uitkomende Santpoort aan te treden.
Een team uit een regionale competitie, dat kan toch geen lastig obstakel zijn hoor ik u denken. Nou dat kan het zeker wel zijn. Zo moest Jan Willem het met de zwarte stukken opnemen tegen Piet Peelen, in het recent verspeelde Culteral Village toernooi nog goed voor een ongedeeld tweede plaats met een TPR van ruim 2500 en een zeer ervaren oud-meesterklasse speler. Het werd een boeiend treffen waarin ik het lange tijd moeilijk vond in te schatten wie er nu eigenlijk beter stond. Hier was een combinatie van een wilde stelling en ongelijke materiaal verhouding debet aan Na het offeren van een tweetal pionnen had Peelen een stuk gewonnen, maar dat stuk moest ten slotte toch weer worden terug geofferd. Een eindspel met voor beide spelers een dame en a,b en d-pion leek uiteindelijk een puntendeling op te leveren, maar zo ver kwam het niet. Peelen had nog maar weinig tijd en hoewel er na elke zet weer 5 seconden werden toegevoegd bleek dit onvoldoende om de door Jan-Willem voorgeschotelde problemen op te lossen: winst door tijdsoverschrijding.
Het bracht LSG op een veilige 0-2. Eerder had namelijk Edwin al toegeslagen tegen de jonge Ilias van der Lende. Vanuit de opening kreeg Edwin een stelling met een aantel plezierige aanknopingspunten. Zet voor zet werd de druk opgevoerd. Ilias hield het nog lang droog, maar kon op een gegeven moment de voorgeschotelde problemen toch niet meer oplossen. Zoals Edwin na afloop zei, "een lekkere partij".
De beslissende punten kwamen pas na ongeveer 4 uur spelen (tempo 110 minuten voor de partij met 5 seconden extra tijd per zet vanaf zet 1). De loting had er voor gezorgd dat Michiel Bosman een keer met de voor hem "ongewone" witte stukken mocht spelen. Of het het spelen met wit of het beginnen met hoofdpijn, als gevolg van vermoeidheid, was weet ik niet, maar het duurde even voor Xander Schouwerwou aan het wankelen werd gebracht. Maar toen het eenmaal zo ver was ging het ook wel heel hard.
De stand was 0-3 en dus door naar de volgende ronde. De nog resterende partij tussen Rudy en Peter de Roode werd toen maar remise gegeven. Rudy was goed uit de opening gekomen, maar ging in het middenspel in de fout. Er resteerde een ongelijke loper eindspel met drie pionnen achterstand. Ik weet niet of De Roode het ergens beter heeft kunnen doen. Rudy verdedigde in elk geval optimaal en op het moment dat het punt gedeeld werd was de stelling volgens mij ook echt remise. Nu afwachten wie onze volgende tegenstander wordt.
In de aanloop naar het duel tegen Het Witte Paard Sas van Gent werd LSG door velen tot favoriet bestempeld. Na een uur of twee spelen leek LSG dit ook duidelijk waar te gaan maken, maar verschrikkelijk slecht spel in de eerste tijdnoodfase zorgde ervoor dat de kansen volledig keerden. Als er op dat moment een voorstel was gedaan om de eindstand maar op 5 - 5 te houden had ik dat aanbod waarschijnlijk direct geaccepteerd. Gelukkig is het voorstel nooit gekomen en zat het in de slotfase niet tegen, met alsnog een 5½ - 4½ zege als gevolg.
De wedstrijd was denk een aardig vervolg op de rommelige aanloop. Zo maar een paar willekeurige voorbeelden: Door ziekte van ondergetekende was de voorbespreking een week later gehouden dan gepland. Een van de spelers reed twee dagen voor de wedstrijd zijn auto total loss, waarbij de lichamelijke schade gelukkig beperkt bleef tot een gekneusde hand. En tot overmaat van ramp bleek ons tweede het begrip corvee, het in orde brengen van de speelzaal, niet begrepen te hebben. Kordaat optreden van de spelers van het eerste, altijd ruim op tijd aanwezig, zorgde er voor dat de wedstrijden toch nog op tijd konden beginnen.
De opstelling van Het Witte Paard kwam aardig in de richting van wat wij verwacht hadden. Dit leverde met name een enorm ELO-overschot voor ons op op de laatste vier borden. Daar moest het gaan gebeuren, op de topborden zou het scoren van punten veel lastiger zijn. Lastig was het in elk geval voor Edwin. Met de zwarte stukken kwam hij tegen GM Paul Motwani niet echt lekker te staan, maar een groot tijdvoordeel zorgde er toch nog voor dat er een half puntje veilig gesteld kon worden.
Mark, vorige week in Leeuwarden in topvorm, had de hooggespannen verwachtingen voor wat betreft zijn partij vooraf enigszins getemperd met de opmerking dat hij in competitie verband meestal ongeveer 150 ELO-punten slechter presteert dan in toernooiverband. In deze competitiewedstrijd was daar echter niets van te merken. Vanuit de opening werd Koen Leenhouts volledig weggespeeld. Vooral het witte paard dat al op zet 12 op d6 terecht was gekomen was daarbij lange tijd zeer nuttig.
In de aanloop naar de tijdnoodfase werd op nog twee borden de vrede getekend. Michiel had geen krimp gegeven tegen Helmut Cardon. Van Rudy had ik echter meer verwacht. Tegen Ivo Timmermans had hij een pion gewonnen zonder dat zijn stelling daar schade aan overhield. Naarmate de tijd vorderde zag hij naar eigen zeggen steeds minder en om erger te voorkomen bood hij maar remise aan.
Het was de aanloop naar een fase waarin alles mis ging wat mis kon gaan. Jan-Willem normaal gesproken een van de meest solide spelers gaf pardoes een volle toren weg tegen Johan Goormachtigh. Toen bij reconstructie bleek dat er op het moment dat Johan de tijd overschreed ruim voldoende zetten waren gedaan gaf Jan-Willem op.
Drama was er ook bij Raoul. Van zet 10 tot en met 39 had hij gewonnen gestaan. Op zet 40 blunderde hij met twee kwaliteiten voorsprong al zijn voordeel weg. Gelukkig was Wouter Gryson vervolgens snel tevreden met een half punt. Ook bij Ivo was veel misgegaan. In een bizarre partij leek hij kansloos te gaan verliezen toen Thibaut Maenhout wel erg veel compensatie had voor de dame. Met een truc kwam hij toch nog terug: een eindspel van paard en zes pionnen tegen paard, loper en drie pionnen. Na de tijdnood miste ik echter die broodnodige pluspionnen. Kortom het ging ook bij hem toch mis.
Kort voor zijn opgave had Chiel ons nog even op voorsprong gezet. Steven Geirnaert bood op een goed moment dameruil en een zet daarna remise aan. Hij had het eindspel dat ontstaan was echter volledig verkeerd ingeschat en Chiel gelukkig niet. Het remisevoorstel werd terecht afgeslagen en nadat de nodige zwakke pionnen veroverd waren werd het volle punt binnengehaald.
Eelke heeft tegen Hans Groffen van alles geprobeerd, maar een echte kans op winst heeft er volgens mij nooit ingezeten. Na bijna zes uur spelen was daarmee de stand nog altijd gelijk 4½-4½ en hing alles af van de partij van Martin. In de eerste tijdnood was er bij hem het nodige mis gegaan. De materiaalverhouding was weliswaar gelijk gebleven, maar de vrijpionnen van tegenstander Tieme Verlinden leken veel gevaarlijker. Eigenlijk dacht iedereen dat het de vraag zou zijn of Martin nog remise af zou kunnen dwingen met eeuwig schaak (de koning van Tieme was niet geweldig beschermd) of iets dergelijks. Martin had echter een geheel ander idee. Hij offerde zijn paard tegen de (vrij)pionnen, wist vervolgens het paard terug te veroveren ten koste van slechts 1 pion en werd uiteindelijk de held van de dag door het ontstane dame-eindspel in de laatste minuten koelbloedig tot winst te brengen.
Het was dus allemaal niet echt fraai wat er op de borden gebeurde, ik zou haast zeggen een typische degradatiewedstrijd, maar ik blijf toch nog steeds hoop houden op een plaats in het linker rijtje. Om dat te bereiken zal er de komende uitwedstrijd tegen Braceland ESGOO alleen wel beter gespeeld moeten worden.
In tegenstelling tot voorgaande seizoenen is LSG tegen HSG dit jaar niet echt in de buurt van een stunt gekomen. Waar het aan gelegen heeft? Ik weet het niet, maar zwakke excuses zijn er uiteraard altijd te vinden. Daar achter verschuilen wil ik echter niet doen.
Na een bizarre aanloop naar dit duel begonnen we op de wedstrijddag met een 1-0 achterstand. Hoezo bizar zie ik u denken. Welnu, al voor de aanvang van de competitie was duidelijk dat deze ronde niet combineerde met het Europese kampioenschap voor landenteams en HSG is hofleverancier van het Nederlandse team. De KNSB heeft hier een duidelijke (maar zoals dit jaar is gebleken onwerkbare) oplossing voor: een vastgestelde vooruitspeeldag, maar de gekozen datum was ook Bundesliga-dag. Lang is er gezocht naar een oplossing. Smeets, Stellwagen en l'Ami konden op dinsdagavond 20 oktober, maar het spelen van een zware competitie-wedstrijd op een doordeweekse avond bleek voor de spelers van LSG weer een te onaantrekkelijk alternatief. Een vervelende situatie: HSG mist drie basisspelers, die op hun beurt weer inkomen mislopen en dat terwijl zij op verzoek van de KNSB de Nederlandse eer gingen hooghouden (en dat hebben ze zeker zeer goed gedaan!). Als compromis werd vervolgens besloten Loek van Wely vooruit te laten spelen tegen Rudy van Wessel, dit om Loek, die op de speeldag niet kon, toch te kunnen laten invallen. En zo ontstond uiteindelijk de 1-0 achterstand.
In Hilversum kwam LSG nog goed uit de startblokken. Veel stellingen zagen er veelbelovend uit en opvallend genoeg was er bij veel partijen ook nog eens een duidelijk tijdvoordeel. Pas na drie uur spelen viel de eerste beslissing. Chiel trok tegen Seirawan fel van leer. De als supporter meegereisde Rudy merkte al op: "Of Chiel wint met een fraaie aanval of er komt zo een enorme afruil waarna hij een niet te verdedigen eindspel overhoudt". Het werd geen van beide. Seirawan kwam met een remiseaanbod dat Chiel, omdat hij toch ook niet echt zag hoe hij verder moest, maar aannam. Een partij die zeker het naspelen waard is.
Ook Jan-Willem had een aantrekkelijke aanvalsstelling opgebouwd tegen Wouter Spoelman. Een mat werd ook hier niet gevonden waarna vluchten in eeuwig schaak niet te vermijden was. Edwin kwam tegen Delemarre niet echt lekker uit de opening, maar de stelling leek mij nog goed houdbaar. Dat viel helaas tegen, waar het precies is misgegaan weet ik niet, maar ik zag Edwin op een zeker moment een stuk achterstaan. Hij speelde nog door tot en met de 40e zet van de in tijdnood verkerende Delemarre, die geen fout maakte.
Eelke had een aantrekkelijke stelling opgebouwd tegen Pedrag Nicolic, maar tegen een goede GM heb je dan nog niet gewonnen. Nog voor een echte tijdnood koos hij toch maar voor remise door eeuwig schaak.
We kwamen een puntje terug door een zege van Martin Roobol op Henk Vedder. Volgens eigen zeggen zijn eerste partij uit één stuk. Tijdens het eten na afloop hebben we hem toch maar afgeraden de partij door Fritz te laten analyseren, dit om het risico van een desillusie te voorkomen.
Bij de 3½-2½ achterstand hing veel af van de tijdnoodduels bij Ivo, Raoul en invaller Arjen. En ja, daar ging het toch behoorlijk mis. Ivo had lang een goede stelling tegen Robin van Kampen. In wederzijdse hevige tijdnood miste Ivo eerst een goede voortzetting om tot overmaat van ramp ook nog door tijdsoverschrijding te verliezen (alhoewel de stelling toen toch ook al verloren was).
Arjen - donderdagavond als invaller voor Michiel gevraagd - speelde geruime tijd een goede partij tegen Friso Nijboer. Met een klein trucje veroverde hij kort voor de echte tijdnood een pion en er leek daarmee een sensatie in de maak. In de tijdnood bleek echter toch pijnlijk het verschil tussen een veel spelende GM met een rating van boven de 2500 en een weinig spelende amateur met karrenvrachten ELO-punten minder. De pion werd terugveroverd en er werd vervolgens afgewikkeld naar een eindspel waarvan Arjen geen idee had dat je dat zo snel kon verliezen.
De wedstrijd was daarmee beslist, 5½ - 2½, en de twee resterende partijen zouden zeker niet meer dan een bordpunt opleveren. Het werd zelfs minder. Raoul maakte tegen Zagema nog wel remise, maar Mark werd door Janssen steeds verder teruggedrongen. Toen het pluspionnetje van Janssen naar g7 oprukte was het pleit beslecht.
Volgende ronde de belangrijke wedstrijd tegen HWP Sas van Gent. Hopelijk wordt het dan weer wat makkelijker voordeeltjes ook echt te verzilveren.
De kop is er af. Nee niet van de teamcaptain, en ook niet van een van de spelers van het eerste, maar van de competitie 2009/2010. De eerste wedstrijd, thuis tegen Utrecht heeft voor een groot deel voldaan aan de verwachtingen: een gelijkopgaande strijd vol spanning. Alleen de verwachte (op was het toch meer gehoopte) overwinning bleef in de slotminuten uit: 5-5. Bizar genoeg bleek op zondag dat er tussen 16:00 en 18:00 meer mis gegaan was dan alleen wat ontsporingen op de schaakborden in het Denksportcentrum. Een tweetal gecrashte servers op mijn werk heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik ruim een dag later dan gepland toegekomen ben aan het schrijven van dit verslag.
LSG kreeg zaterdag een iets zwakker Utrecht op bezoek dan verwacht. De afwezigheid van Jeroen Willemze, de dag voor de wedstrijd getrouwd, was ingecalculeerd. De absentie van Robin Swinkels daarentegen niet, maar daarom niet minder prettig. Op papier waren de teams nu volledig aan elkaar gewaagd (gem. ELO 2369-2370!)
Je kan dan natuurlijk denken ach het zal toch wel 5-5 worden en het is mooi weer, dus laten we niet te moeilijk doen en snel overal de vrede tekenen, maar zo werkt het niet. Alleen Edwin kwam al na een half uur spelen een puntendeling overeen met Joost Michielsen . Deze had zich voorbereid op Edwin na een tip van Christov Kleijn: "Edwin heeft altijd het hoogste woord op de voorbespreking en claimt dan het hoogste witbord" . Zo was het dit keer absoluut niet gegaan (er was nu eens gekozen voor een opstelling op rating en dat had toevallig hetzelfde resultaat) maar er was dus wel op de juiste tegenstander voorbereid. Op alle andere borden werd wel fel en langdurig strijd geleverd, met als resultaat slechts vier partijen beëindigd bij de tijdcontrole en de laatste partij pas klaar om 2 minuten voor 6.
De 1-1 werd gescoord door Raoul. Tegen Menno Okkes stond hij geruime tijd wat minder, maar met de tijdnood in zicht had hij zich volledig bevrijd en kwam hij voor de lastige keuze remise door zetherhaling of risico's nemen. De andere stellingen wezen er op dat dat laatste niet nodig was. Achteraf bezien bleek dat toch een verkeerde inschatting te zijn en bleek bij de analyse de stelling ook nog eens beter dan in eerste instantie gedacht (Ke3 in plaats van de herhaling lijkt in elk geval heel goede kansen te geven)
Ook bij Eelke werd het punt gedeeld. Tegen Jelmer Jens leverde een min of meer gedwongen pionoffer voldoende compensatie op. Kort voor de tijdcontrole kregen we een eerste echte tegenvaller te verwerken. Chiel miste tegen Martijn Dambacher het winnende 22. Lf3. Zelf gaf Chiel na de wedstrijd als commentaar: "Ik heb op de 22e zet een enorm simpele winst gemist. Dat is precies de zet waar ik dus een pion weggaf terwijl Lxf1 gewoon ook kon, maar Lf3 was zelfs simpel winnend. Ik dacht dat dan 23. Lxf7+ Kxf7 24. Td4 zou volgen, maar dan speel ik gewoon mijn toren naar de h-lijn... Bovendien was mijn compensatie voor de pion wel voldoende geweest als ik voor 24... Dh5 was gegaan. Nee het extra matchpunt had net zo goed van mij als van Michiel kunnen komen."
Het extra matchpunt had waarschijnlijk ook van Ivo kunnen komen. Tegen Christov Kleijn stond hij een groot deel van de partij een kwaliteit voor. Het uitdelen van de genadeklap bleef echter uit. (2-3)
De stand werd daarna gelijkgetrokken door Mark. Tegen Marlies Bensdorp dacht ik dat hij geruime tijd (te) weinig voordeel had. Maar vooral na de tijdcontrole bleek ik daarbij zijn mogelijkheden te onderschatten. De druk werd steeds meer opgevoerd en toen eenmaal een pionnetje was veroverd, werd doeltreffend afgewikkeld naar een eenvoudig gewonnen eindspel. Martin had tegen Thomas Willemze weliswaar een pion gewonnen, maar besefte na de tijdnood maar al te goed dat het eindspel waar hij in terecht gekomen zeker niet in zijn voordeel was. Een gevalletje sterk paard tegen zeer zwakke loper. Een tweede keer tijdproblemen zorgde uiteindelijk voor een snel einde (3-4)
Jan-Willem had naar eigen zeggen tegen Dharma Tjiam al na een zet of 20 zetten een stelling die hij niet meer kon verliezen, maar of die ook te winnen was, was maar de vraag. Jan-Willem ging er echter goed voor zitten en dat bleef niet zonder beloning: 4-4
Kort na de tijdcontrole had Michiel een remise-aanbod gehad van Benjamin Bok. Omdat Michiel twee pluspionnen had en er niet duidelijk of Benjamin hier nu wel echt voldoende compensatie voor had en op dat moment de stellingen op de andere borden ook nog niet geheel duidelijk waren werd dit vredesvoorstel afgeslagen. Achteraf bezien een foutieve beslissing. Een forse fout (48. Lc5) deed de kansen volledig keren : 4-5
Aan onze voorzitter Rudy was het tenslotte de eer om in de slotminuten tegen Grisha Kodentsov de schade voor LSG tot 5-5 te beperken. Dat deed hij met verve. Rudy behield eenvoudig het door Kodentsov in de eerste tijdnood geofferde stuk, ontliep in de slotfase nog behendig een eeuwig-schaakval en zette de tegenstander vervolgens keurig mat.
Let's do it, let's do it and do it
OK, bovenstaande regel uit een nog in mijn hoofd "spelende" song heeft absoluut niets met schaken te maken, maar ik heb nog wat moeite me los te rukken uit de heerlijke zomerse discoritmes waar ik volop van heb kunnen genieten in combinatie met grogue, ponche, mamajuana, mojitos, prosecco's enz.
En laten we eerlijk zijn, deze simpele regel te horen in een van de nummers van de Black Eyed Peas (wie kent ze niet) kan je eigenlijk overal voor gebruiken. Simpele vertaling voor ons eerste team: We gaan voor de titel, we gaan voor de titel, we pakken de titel.
Onzin natuurlijk, maar ja de webmaster wilde graag een sappige voorbeschouwing voor het nieuwe seizoen en die wil ik hem best geven. Het eerste, de meesterklasse wat verandert er, wat verwacht ik? Het blijft op dit moment nog afgaan op wandelgangen, Utrecht forum, andere sites en mail. Mail? Jawel mail! Tot twee keer toe mocht ik van een sterke buitenlandse GM een mail ontvangen waarin hij aangaf graag voor ons eerste te willen spelen, waarbij over condities te praten viel. Ongemerkt gaf hij hiermee aan hoe hard er elders gesnoeid was en hoe lastig het is in de huidige crisistijd nog betaald aan de bak te komen. Tot hoe ver de crisis reikt weet ik op dit moment niet. HSG, Rotterdam en Groningen zijn voor zover ik weet niet geraakt. Rotterdam heeft het zelf benoemde toptalent Miedema als nieuweling heb ik begrepen, bij HSG zal neem ik aan Van Kampen meer speelminuten gaan krijgen. Veel verwacht ik verder van Utrecht, hun magneetwerking op jeugdtalent heeft weer gewerkt en "ons Christov Kleijn gekost".
Nee, met zo een zinsnede geef ik een vertekend beeld. Christov, die vorig seizoen voor LSG best belangrijk was, gaat studeren in Utrecht en bij Utrecht spelen meer leeftijdsgenoten, kortom zijn keuze voor een overstap is betreurenswaardig, maar wel begrijpelijk. Ik wens Christov dan ook veel succes bij Utrecht (uiteraard in 8 van de 9 wedstrijden). En mocht Christov dit in Wenen nog bijtijds lezen: succes in de laatste ronden, die derde norm heb je nu toch weer voor het grijpen!
Tsja, er gaat dus wat veranderen en het blijft niet bij deze overstap van Christov. Tom Middelburg kwam de laatste jaren tijd tekort voor het schaken en ziet daar op korte termijn geen verandering in komen. Hij heeft hierom besloten te stoppen met het spelen voor ons eerste. Tijdgebrek gaf ook bij Jeroen Blokhuis de doorslag om te besluiten een stap terug te willen doen. In tegenstelling tot Tom wil hij nog wel, op de zaterdagen dat hij kan, uitkomen voor het tweede.
Er verlaten dus drie goede krachten het eerste. Aangeschoten wild? Kansloos komend seizoen? Welnee, er komen drie echt goede plaatsvervangers en over goede invallers maak ik me ook geen zorgen.
En die plaatsvervangers? Vreemden? Nee, zeker niet, dat past denk ik ook niet bij LSG. Ze hebben alle drie al interne competitie gespeeld bij LSG. En simpel gezegd, twee van de drie hebben daar door hun resultaat vorig seizoen ook het recht om in het eerste te gaan spelen veilig gesteld. Ivo Wantola en Raoul van Ketel keren terug in het eerste, waarbij Ivo inmiddels een IM-norm en behoorlijk wat ELO-punten "rijker" is. Als hij deze opgaande lijn doortrekt gaan we daar nog een hoop plezier aan beleven. De derde vrij gekomen plek wordt ingenomen door Jan-Willem de Jong. Met zijn ELO gelijk de sterkste speler. Kortom, zwakker is LSG 1 volgens mij niet geworden.
En dat brengt me dan gelijk weer teug bij het begin, de verwachting voor het seizoen. Ik denk dat strijd om de vijfde plek moet kunnen, maar het blijft uiteraard afwachten waarmee ESGOO (hoe staat het met de in de wandelgangen gehoorde geruchten over een "Duitse oproer"), Apeldoorn en HMC (wie blijven hier nu eigenlijk over?). Maar als LSG net zoals vorige seizoen weer weet te stunten tegen de "echte topteams" kunnen er wellicht nog hele gekke dingen gaan gebeuren: We gaan voor de titel, we gaan voor de titel, we pakken de titel.
De teamcaptain wil in dat geval best tot betaling van de spelers overgaan. De keuze blijft dan helaas wel beperkt: een krat bier dan wel een krat fris, waarbij slechts bepaalde merken gekozen mogen worden. Ik hoop dat ik de motivatie hiermee niet gelijk tot het nulpunt heb teruggebracht...