Het leek een doodgewone dinsdagavond aan de bar voorafgaand aan de eerste ronde van de tweede competitiehelft van de interne. Aart en Marco bestelden koffie, kletsten wat aan de bar toen Johan binnenkwam: "We moeten vanavond toch tegen Leithen?". Nou, Johan, dat dachten wij niet, dat is volgende week pas. Marco keek nog even om zich heen. "Hoewel... ik zie wel wat Leithenaren." En dat werden er steeds meer. Aart informeerde voorzichtig wat zij kwamen doen. Tegen LSG 5 spelen, was het antwoord. Weten jullie zeker dat dat vanavond is en niet volgende week? ging Aart verder. "Ja!", was het gretige antwoord.
We schakelen even over naar huize Zwinkels. Dagje hard gewerkt, tikkie grieperig, spekkieglad op de weg, typisch een avondje om de interne maar even over te slaan. Dan gaat om twee minuten over acht mijn telefoon. Aart aan de lijn. "Er staan hier wat mensen van Leithen die een externe wedstrijd tegen ons willen spelen." Gezeten achter mijn computer check ik snel de website. Wel #$%&* nogaantoe, het staat er echt! Terwijl iedereen bij ons in de veronderstelling was dat we volgende week pas aan hoefden te treden. Met pas drie man aanwezig moet er snel geïmproviseerd worden. Aart mobiliseert alvast een vervanger, want Leendert gaat natuurlijk nooit op tijd komen vanuit Rotterdam. Ik bel ondertussen snel de rest van het team. Bart, kopman als eerste. Shit, voicemail! Dan Peter. Niet opgenomen. Dan Rick. Zijn vrouw aan de lijn. Het zal toch niet gebeuren... Nee, Rick is thuis en gaat zich haasten. Dan belt seconden daarna ook Bart gelukkig terug. Ik bel Aart dat er nog één vervanger nodig is en ga daarna snel van huis.
De wedstrijd is 20 minuten te laat begonnen. Alsof het nog niet erg genoeg is heeft Leithen ook nog een kwartier vermindering van onze bedenktijd voor aanvang van de wedstrijd gevraagd en gekregen van een eveneens improviserende Rudy. De collegialiteit is op dit amateurniveau soms ver te zoeken... Bij binnenkomst staat mijn klok al op 1:02. Voor straf heeft Aart mij aan bord 2 gezet. Met Maurice Walraven en Albert Lauer aan de onderste borden zie ik prima invallers, mede gezien het feit dat van het zesde weinig mensen aanwezig zijn en ook het zevende extern speelt.
Maurice is ook als eerste klaar. Hij heeft zijn tijdsachterstand omgebogen in een voorsprong, staat misschien ietsje beter, maar kiest tegen een hoger gerate tegenstander voor de remise. Albert is prima bezig, voert de druk op, snoept twee pionnen mee, waarna zijn tegenstander in het eindspel de klok laat lopen zonder ook maar één zet nog te doen. Mijzelf vergaat het minder. Na een voorspoedige opening vraag ik teveel van de stelling en lukt het mij in tijdnood niet meer de zaak bij elkaar te houden. Marco is lekker bezig met een pluspion en actieve koning in het eindspel maar geeft dan pardoes een stuk weg en kan meteen opgeven. Een flinke streep door onze rekening. En een flink balende Marco. Wanneer komen de punten nu weer eens binnen?!
Bart speelt wederom een prima partij, offert een pion en heeft in het eindspel zelfs een grote kans op voordeel. Zijn voortzetting leidt vrij snel tot remise. Aart offert ook pionnen waarna de witte pionnenstructuur er niet zo netjes meer uitziet. Maar het tegenspel blijkt onvoldoende van de grond te komen, waarna niets meer rest dan een verloren pionneneindspel. Johan blijkt ook tijdens de partij scherp. Met tegenovergestelde rokades, aanvallende dames en verdedigende dames, gaat Johan het eindspel in met een pion meer, snoept na vijandelijke schaakjes nog wat mee, moet even oppassen voor eeuwig schaak of een dolle dame, maar schuift het op techniek netjes uit. Een fraai seizoen tot nu toe voor onze nieuweling!
Tussenstand 3-4 achter met alleen nog Rick aan de gang. Helaas is hij al vroeg in de partij een stuk achter komen te staan. De tegenstander deelt de genadeklap echter niet uit waarna Rick van zijn kant een goede kans op remise mist. De enige mogelijkheid is dan nog wat trucjes in te bouwen. Maar die worden allemaal door de tegenstander omzeild en met Ricks vlag op vallen moet ook hij de vlag strijken.
Met een klein groepje bekijken we nog een enkele partij. Een nog steeds balende Marco begint vast met alle stukken in een doos te doen. Gezamenlijk geven we de nieuwe competitieleider de schuld door de vele wijzigingen in het programma bij aanvang van het seizoen. Iemand wijst nog op de printout op ons eigen prikbord met de juiste datum. Dus uiteindelijk moeten we (ik!) toch ook zelf in de spiegel kijken. Jammer dat Leendert en Peter hun goede seizoen even geen passend vervolg hebben kunnen geven. De volgende wedstrijd staat na een dubbelcheckje wel goed in ons overzicht. Op maandag 1 februari spelen we uit tegen Philidor 2. De beer staat op scherp!
Nu, zoals in het vorige verslag te lezen valt, de beer eindelijk los is, heeft men hem afgelopen dinsdag gesignaleerd achter het bord in Leiderdorp. Het vijfde boekte een regelmatige overwinning op het tweede van Leiderdorp; 5½ - 2½.
Voor deze wedstrijd hadden we de opstelling wat aangepast en dit pakte voor het team goed uit. Op de hoogste twee borden zouden we het zwaar krijgen en op de onderste zes moest de winst gepakt gaan worden. En zo geschiedde: Marco aan bord 1 had een zware avond tegen een tegenstander met ruim 200 elopunten meer. Hij hield het lang vol en was dicht bij de remise, maar moest in een dame-eindspel toch zijn meerdere erkennen. Op bord 2 mocht Wim aantreden tegen een op papier wat sterkere tegenstander. Zijn Najdorf hield lang stand en het was zijn tegenstander deze keer die in tijdnood kwam. Wim probeerde het ingewikkeld te houden maar zag plotseling een toren op g7 binnenvallen waarna mat niet meer te voorkomen was.
Op 3 had ikzelf plaatsgenomen en me voorbereid op een willekeurige Leiderdorpse jeugdspeler die Scandinavisch speelt, en zowaar de eerste 5 zetten had ik thuis al op het bord gehad, zodat ik net genoeg tijd over hield om te winnen. Nadat ik met een klein plusje uit de opening kwam speelde mijn tegenstander het middenspel goed, maar het had veel tijd gekost en hij maakte met ongeveer 2 minuten voor 12 zetten een fout door een stuk te ruilen, waarna ik zijn dame midden op het bord kon vangen. Aan 4 speelde Leendert een goede partij en profiteerde optimaal van de fouten van zijn tegenstander die het Frans niet goed behandelde. Hopelijk kan hij deze goede vorm behouden en zijn mooie score van 3 uit 4 na de winterstop een vervolg geven!
Aan bord 5 zette Johan met wit een gevaarlijk uitziende aanval op. Net toen zijn tegenstander wat tegenspel over de d-lijn leek te ontwikkelen plantte hij een paard op d6. Wel grappig omdat er een pion op c7 stond maar het paard mocht niet geslagen worden omdat er een toren hing. Toen zijn tegenstander deze wegzette sprong het paard naar b7 met een vork. Zijn tegenstander vond het wel mooi geweest en gaf op. Bord 6 was het toneel van de enige remise deze avond. Aart speelde speelde zoals gebruikelijk Frans en zijn tegenstander nam weinig risico door voor de ruilvariant te kiezen. Ondanks tegengestelde rochade werd het evenwicht niet verstoord en in een gelijkstaand toreneindspel werd remise overeengekomen.
Op 7 zat Rik tegen een jonge tegenstander die over het algemeen toch wat moeite hebben met d4 spelers. Rik sloeg de aanval van zwart makkelijk af en koos ondertussen behoorlijk wat materiaal voorstaand voor de tegenaanval en won overtuigend. Aan het laatste bord speelde onze andere Suarez, Peter een goede partij. Hij kwam zelfs een aantal stukken voor, maar zijn tegenstander maakte het hem nog lastig met drie vrijpionnen op de damevleugel. In het eindspel paard tegen loper had Peter zelf wat pionnen meer en dwong wit tot overgave.
Gewonnen !!! Gewonnen !!! We hebben gewonnen !!!
Eindelijk is het zover, voor het eerst sinds ik anderhalf jaar geleden besloot voor LSG uit te komen, heeft mijn team een match gewonnen. Ik weet nog goed dat de wedstrijdleider intern destijds, aan de bar waar de Koninckjes rijkelijk vloeiden, met bloemrijke verhalen over het spelen in de KNSB in een team vol met vrouwen en douches na de wedstrijd, mij verleidde de overstap te maken naar LSG 5. Ik was jong, naïef, hoe kon ik weten wat mij te wachten stond....
Desillusie, we verloren match na match. Er waren kansen maar op een of andere manier ging het altijd mis en we degradeerden puntloos naar de regionale. En die vrouwen waren ook al nergens te bekennen even als die wedstrijdleider trouwens. Dit seizoen ging het al niet veel beter. De match tegen LSG 6 eindigde in een broederlijk 4-4 en tegen het vierde werden we genadeloos geslacht. En nu moesten we het opnemen tegen de op papier veel sterkere Katwijkers.
Op verzoek van Katwijk werd er één partij vooruit gespeeld. Johan moest het op bord 5 opnemen tegen de hooggerate Van der Bent. Deze speelde echter een slappe variant tegen de Benoni en Johan kwam dan ook geen moment in de problemen. Hij wikkelde soepeltjes af naar een gelijkstaand eindspelletje en de eerste remise was een feit. Die Katwijkers waren gewaarschuwd!
Ze kwamen dan ook met hun sterkste spelers opdagen en hadden zelfs hun opstelling aan ons aangepast. Ik had me op bord 2 voorbereid op de Schliemann van Vreugdenhil maar die bleek naar bord 4 verhuisd zodat ik het op moest nemen tegen Van Ginkel. Het werd een Pirc waarin ik door een vroeg Lh6 met mijn dame op h6 terecht kwam. Hierop ging mijn tegenstander zwaar in de denktank en speelde de verassende zet g5. Ik reageerde matig en kreeg na wat taktiekjes een mindere stelling. Ik had wel een grote tijdsvoorsprong waardoor mijn tegenstander op zet 16 remise aanbood. Tegen LSG 6 had in een soortgelijke situatie doorgespeeld en dat was hard afgestraft. Dus nam ik dit keer aan. Dan maar het verslag schrijven?
Ondertussen had Wim op bord 4 met een uitgenaste openingsstrategie Frans Vreugdenhil volledig overspeeld en stond volgens een ieder glad gewonnen. Hijzelf had echter gezien dat het allemaal zo makkelijk nog niet was maar misschien zat er nog iets in de stelling?
De tegenstander van Leendert speelde aan het zesde bord zwaar op de remise. Er kwam een eindspelletje met loper tegen paard op het bord. Leendert probeerde nog wat maar er zat niets meer in. De derde remise dus.
En op de andere borden zag het er niet verkeerd uit. Op bord 1 was Bart met een Nimzo zo op het oog goed uit de opening gekomen. Aan het derde bord had Aart een voor hem zo typerende aanvalsstelling opgebouwd. Wim had toch nog een prachtig winstplan verzonnen en aan het laatste bord stond Peter zo'n beetje gelijk.
Alleen Rick had het zwaar. Zijn tegenstander was na het anders o zo rustige London-systeem met h4 en g4 een agressieve koningsaanval begonnen. Even leek het mis te gaan maar met een slim pionoffer creëerde Rick kansen op een tegenaanval. Wit kon zo snel niet omschakelen van aanval naar verdediging en vergreep zich aan een kwaliteit die hij echt niet pakken kon. Rick greep zijn kans en na een tussenschaakje met het paard speelde het eigenlijk vanzelf naar het mat. (zie partijstelling) Knap gespeeld van Rick en eigenlijk zou hij hiermee de held van de wedstrijd moeten zijn.
De partij van Peter bleef gelijk opgaan totdat zijn tegenstander in het zicht van de remisehaven een pion weggaf. Hierna was het geen probleem meer voor Peter die kalmpjes het punt drukte.
Bart maakte zijn reputatie van tijdnoodjunkie weer helemaal waar. Met nog een klein minuutje voor de laatste tien zetten verloor hij langzaam zijn grip op de stelling. Een pionnetje achter ging nog wel maar toen hij op de 35e een tweede dreigde te verliezen was het over en hij gaf niet lang daarna op.
De partij van Aart was langzaam tot een apotheose gekomen. Aart was met zijn dame de witte stelling binnengekomen om daar wat pionnen te snacken. Toen wit de damevleugel helemaal opengooide om de langerokade stelling van zwart onder vuur te nemen kreeg Aart de kans een kwaliteit te winnen. Om, ook voor Aart zelf, duistere redenen deed hij dit echter niet en besloot hij zelf een kwaliteit te offeren. Met een loper en twee pionnen tegen een toren had het nog remise moeten worden maar de ontgoocheling werd Aart de baas en hij verloor alsnog.
De stand was dus 3½ - 3½ en alle druk kwam dus bij Wim te liggen. Door nauwkeurig spel had hij een kwaliteit weten te winnen maar de uiteindelijke winstvoering bleek toch niet zo makkelijk. Vreugdenhil verdedigde zeer taai maar uiteindelijk kwam er toch een stelling op het bord waarin Wim zijn toren kon ruilen voor de loper waarna het pionneneindspel eenvoudig gewonnen was. Tot grote ontzetting van de menigte toeschouwers, besloot hij echter eerst tot een koningswandel van 8 minuten om daarna met nog enkele tientallen seconden alsnog tot het goede plan terug te keren. De spanning liep steeds hoger op. Vreugdenhil liep nog eventjes door het schaak. Wim liet zich niet door dit soort details afleiden, speelde vrolijk verder en uiteindelijk ging de loper er toch af. Promotie tot dame en om het makkelijk te maken nogmaals een promotie. Rap griste Wim van het naastliggende bord.... een koning??? Wat er vervolgens gebeurde zou in Zuid-Amerika beschreven worden als 'De hand van god', maar wij noemen hem gewoon 'Der Roedie'. Wim haalde alsnog de dame om vervolgens met een ruime marge van 8 seconden mat te zetten.
Daarmee werd Wim natuurlijk man of the match. Eindelijk is het hem gelukt een gewonnen stelling om te zetten in een punt. Maar ook Peter die tot nu nog niet scoorde heeft zijn eerste puntje binnen. De neus van Rick staat nu open voor die kleine kansjes en mijn serie nullen van dit seizoen is vanaf heden gestopt.
Kortom we gaan scoren, we zijn onstuitbaar tot den tanden toe bewapend. Leithen, AAS, Leiderdorp en al die andere, bergt u onder moeders rok. Want voorwaar gij zijt gewaarschuwd: Den beer is losch !!!
Prestige op het spel, Angstgegners die je liever ontloopt, ratingpunten die er weinig of niet toe doen, kortom spanning verzekerd bij een externe wedstrijd tegen een ander team van je eigen cluppie. Voorafgaand aan de wedstrijd bleek dat ook uit de mailtjes die rondgingen. Zet mij maar liever wat hoger of lager, geef mij maar wit want anders krijg ik misschien X met zwart. Eerlijk gezegd is het zesde een prima team met enkele underratede spelers. Ik zag zelf ook niet echt een "gebakken eitje" ertussen. Alle redenen om de zaak serieus te nemen, maar normaal gesproken moest dit toch geen probleem gaan opleveren. Het vijfde was immers nagenoeg ongewijzigd ten opzichte van het team dat vorig seizoen een jaar lang gratis geoefend had in de 3e klasse KNSB. Yuri Agaian en Johan Bosman zijn geen lid meer, daarvoor hebben we Johan Stins en (vorig jaar al vaste invaller) Peter Aalders.
Voor aanvang van de wedstrijd begon de psychologische oorlogsvoering. Er waren duidelijk twee kampen aan de bar. Wapperend met mijn opstellingsbriefje vroeg ik Albert of hij zijn opstelling had. "Ja, op welk bord speelt Aart bij jullie? O, dan draai ik het nog even om. Want Huib wil niet tegen Aart en zelf heb ik al voor de competitie tegen hem gespeeld." Superioriteitsgevoelens kwamen bij mij boven (nou, als ze van Aart al bang worden...) en ik liet het er maar bij, niet wetende dat uitgerekend de partij van Aart een zeer beslissende rol zou gaan spelen in de verdeling van de matchpunten. Volgende keer echt een briefje maken, Albert! Voor straf merkte ik als thuisspelende captain op dat de bezoekers geen consumptie aangeboden kregen. Tja, je zit in de kascommissie of niet.
In de wedstrijd maakte mijn superieure gevoel toch enigszins plaats voor nervositeit toen ik ruim over de helft een rondje langs de borden liep. Waar moesten onze punten vandaan komen? Ik zag, met uitzondering van mijn eigen bord, nergens stellingen die ik al kon tellen. Ook hadden wij vrijwel overal meer tijd verbruikt. Alleen Marco had een mega-voorsprong op Huib, die in de opening al aan het gebruikelijke diepzeeduiken was geslagen.
Onze tegenstanders hanteerden de strategie vrijwel overal remise aan te bieden. Peter stond met zwart eerder minder en kon het niet echt weigeren. Rick had een mooie stelling maar speelde te vroeg e5-e6 waarna vervlakking optrad. Gezien zijn tijdsachterstand koos ook hij voor het halve ei. Johan had een plusje maar wist ook niet verder te komen dan een eindspel met toren en ongelijke lopers, waarbij nog nauwkeurig gespeeld diende te worden. Mijn tegenstander Jaap bood voor de verandering geen remise aan en vloog mij, zijn stijl getrouw, direct naar de keel. Hij voerde zijn aanval echter iets te ver door waarna ik het kon overnemen. Meteen was er groot materiaalverlies. Eindelijk op voorsprong!
Bart had ook minder tijd en durfde het niet goed aan om een pion op de damevleugel te gaan snacken, ook daar remise. Inmiddels had Marco remise afgeslagen met oog op het extreme tijdverbruik van Huib. Maar kort daarna overzag hij een zet. Zijn gelijke stelling stortte in, en nog belangrijker, het speelde ineens heel lekker voor Huib, die al vluggerend de tijdcontrole kon halen en daarna het goede paard tegen slechte loper eindspel met ook nog eens twee pluspionnen eenvoudig won.
De stand was weer gelijk en de oudgedienden Aart en Leendert moesten het voor ons gaan doen. Aart had inmiddels zijn Franse loper van a4 bevrijd en via c2 zelfs een (waardeloze) pion meegenomen. Eenvoudig was het allerminst, steeds dreigden er afwikkelingen naar slechte eindspelen of een koningsaanval en na de tijdcontrole sloeg tegenstander Michiel genadeloos toe.
Leendert moest nu de 4-4 veilig gaan stellen. Diverse malen had ik het punt al min of meer geteld, doordat een vijandelijke toren op a6 helemaal ingesloten was tussen allerlei witte en zwarte pionnen. Maar Leendert aarzelde, verbruikte veel tijd, vroeg terwijl Aart nog bezig was of ie eventueel remise kon maken (nee!), koos een zeer tijdrovende koningsopmars waardoor hij op een gegeven moment zelfs in een matnet dreigde te lopen, kortom Leendert had zijn dag niet. Ik probeerde Leendert te motiveren door een glas bier aan de zijkant van zijn tafeltje te posteren, doch ook deze overduidelijke hint ("Het bier lonkt, schuif die stelling nu eens uit, man!") werd niet opgepikt. Maar zijn stelling bleef goed en zijn vrije f-pion promoveerde zonder dat Wybe daar een stuk voor kon geven. Reden voor opgave zou je zeggen want met anderhalve minuut op de klok zou Leendert dit soepeltjes gaan uittikken. Wybe bewees echter het gelijk van zijn keuze om door te spelen, want in verwarring gaf Leendert zijn dame weer weg! Gelukkig kon er nog een pion ongehinderd naar de overkant maar de seconden tikten weg. Nieuwe dame. Wybe weigerde lopers en pionnen te slaan en gebruikte de vijandelijke stukken handig om te schuilen tegen schaakjes. Tik-tik-tik, 12 seconden 11, 10... Leendert bleef met zijn verse dame zetten... Schaak. Schaak. Schaak. Geen schaak. Huh?! Waar gaat die koning heen?! Het is toch geen pat?! Oef, koning nog net naar a1 en daarna meteen mat met nog 5 seconden over voor Leendert. Uiteraard allemaal gezien door onze held!
En zo kwam een einde aan een enerverend avondje. Iedereen tevreden: LSG 6 blij met het matchpunt en wij gezien de wijze waarop eveneens. Met ook het vierde in de promotieklasse (een unicum?) staan er nog twee onderlinge duels op het programma. Ik kijk er nu al naar uit!
1 Bart Groeneweg 1967 - Albert van Os 1855 ½-½ 2 Marco de Mooij 1887 - Huib Nieuwland 1848 0-1 3 Aart vd Peut 1904 - Michiel Zeevaarder 1813 0-1 4 Johan Stins 1884 - Jan Peter Wissink 1812 ½-½ 5 Wim Zwinkels 1802 - Jaap Beetstra 1809 1-0 6 Leendert Pols 1847 - Wybe Evenhuis 1779 1-0 7 Peter Aalders 1832 - Vincent Schenkelaars 1741 ½-½ 8 Rick Derksen 1808 - Herman Heijboer 1698 ½-½